Het is nu 22 jul 2018, 11:31




 Pagina 2 van 3 [ 41 berichten ]  Ga naar pagina Vorige  1, 2, 3  Volgende
Auteur Bericht
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 05 jul 2013, 12:39 
Volwassene

Geregistreerd: 15 dec 2011, 10:50
Berichten: 711
Ik mag eigenlijk niet klagen, want ben goed terecht gekomen. BS goed doorlopen. Wel met heeel veel verveling, veel kletsen, veel andere dingen doen onder de les en vaak even met een smoes weglopen. Haalde hoge cijfers, werkte snel en had als enige uit de klas het normale werk en het extra werk af. Ik ging op zich graag naar school, maar was ook vaak thuis omdat ik 'ziek' was.

Doorgestroomd naar het VWO en daar voor het eerst een onvoldoende gehaald. Tranen heb ik gelaten! Toen ontdekt dat ik veel populairder was als ik ook onvoldoendes haalde. Dus deed ik amper nog wat. Gelukkig net wel genoeg om met prima cijfers door te stromen. In de loop der jaren was ik steeds minder aanwezig, vooral de laatste twee jaar was ik veel thuis. Ik vond het echt verschrikkelijk! Ik verveelde me veel, lette niet op en zat veel te kletsen onder de les. Ik was ook niet even populair bij de verschillende docenten: weinig doen, veel afgeleid in de klas, maar het toch halen.

Na 6 VWO ben ik gaan studeren. Dat viel tegen! Ik vond het een makkie. Ondanks dat ik nooit heb leren leren, heb ik blijkbaar veel met mijn intelligentie kunnen compenseren. Want ook door uni ben ik heengefietst met minimale inspanning. Tijdens het tweede jaar dacht ik: ik heb nog wel tijd over! En ben in het derde jaar een tweede studie gaan doen. Met een extra afstudeerrichting en extra vakken. Daarnaast werkte ik, ging ik 2x per jaar mee op studiereis, was ik actief in de studievereniging, ben ik 3 maanden op reis geweest en heb ik een half jaar in het buitenland gestudeerd. De eerste studie heb ik 5 jaar afgerond met een gemiddeld 7 en een 8 voor mijn scriptie. De tweede studie langer over gedaan omdat ik tijdens mijn eindfase fulltime ben gaan werken, getrouwd ben en moeder werd. De tweede afgerond met een 8 gemiddeld en weer een 8 voor mijn scriptie.

Al met al goede resultaten, met weinig inspanning. Maar ik heb me altijd een buitenstaander gevoeld. Ik ben ook totaal niet trots op mezelf, omdat ik niet het gevoel heb dat ik een prestatie heb geleverd. Ik heb niet het idee dat ik mijn best heb hoeven doen. Altijd enorme faalangst gehad, pas sinds een jaar of 2 begin ik daar een beetje over heen te komen.



_________________
mama van zoon (6j), Leo-4; en dochter (3j), groep 1.
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 10 jul 2013, 14:38 
Volwassene

Geregistreerd: 11 apr 2013, 14:26
Berichten: 652
Woonplaats: Beek Lb
Basisschool... Ze hebben me met nog 5 jaar (eind september jarig) naar groep 3 laten gaan, omdat ik niets liever wilde dan léren. Ik had een broertje dood aan spelen. Bij de kleuters deed ik ook al niets anders dan puzzelen, creatief bezig zijn en af en toe in de bouwhoek spelen. Me in de poppenhoek zetten was zo'n beetje het ergste wat ik me voor kon stellen...
Qua leren ben ik fluitend door de basisschool gegaan. Dat wil zeggen: ik hoefde (zoals velen hier) gewoon totaal niets te doen en haalde nog altijd alleen maar 9's en 10'en. In groep 8 kregen we elke week wat huiswerk mee, ter voorbereiding op de middelbare. Elke week op vrijdag een toets. De vrijdag ervoor kregen we het leerwerk mee naar huis. Standaard bedacht ik me op donderdagavond, een half uur voor ik naar bed moest, dat ik de volgende dag een toets had en er (weer eens) niet voor geleerd had. Snel nog even in de klapper gekeken, laten overhoren door m'n moeder (waarbij het meestal nergens op leek), vrijdagochtend nog eens doorkijken en dan toch weer een 9 of 10 halen...
Sociaal had ik totaal geen aansluiting in de klas. Ik was (enorm) verlegen, introvert, de jongste, de kleinste én de slimste van de klas (vooruit, dat laatste met nog 1 andere jongen, maar die had de rest niet zo 'tegen'). Kortom: het ideale doelwit om te pesten. En dat werd dan ook veelvuldig gedaan, tot fysiek geweld aan toe. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat het niet echt geweldig voor je zelfvertrouwen is (zeker wanneer dat toch al zo'n beetje rond het 0-punt hangt), wanneer je in groep 8 aan je moeder moet vragen of ze je alsjeblieft naar school wil brengen en weer komen halen, omdat je gewoon niet meer alleen van/naar huis durft te gaan, bang dat je de pesters tegenkomt... :(

De middelbare was iets beter. De pestkoppen zaten allemaal op een andere school. Met name de eerste jaren was ik wel nog echt een einzelgänger. Had geen vrienden en vond het ook erg moeilijk om contact te maken met klasgenoten. Hoewel ik het opzich redelijk tot goed kon vinden met (een aantal) klasgenoten, voelde ik me toch altijd het vijfde wiel aan de wagen, opdringerig, alsof ik té hard m'n best deed erbij te horen (terwijl ik feitelijk niet meer deed dan gewoon 'erbij gaan staan'). In de bovenbouw van het VWO heb ik eindelijk bij een groepje aansluiting gevonden, via een vriendin die ik van scouting kende. Dat maakte het wel een stuk draaglijker om naar school te gaan. In de onderbouw hoefde ik nog altijd (nagenoeg) niets te doen om toch hoge cijfers te halen. Al was ik wel zo'n Brave Hendrik die altijd netjes het huiswerk maakte (maar wel dag van tevoren en van een planning maken had ik nog nooit gehoord :lol: ). In de bovenbouw werd het wat lastiger. De stof werd moeilijker, maar ook speelde er in die tijd thuis een hele hoop, waardoor ik op school (nog) meer moeite had om mijn aandacht bij de les te houden. Daarbij nog een scholenfusie, waarbij we voor wiskunde een heel slechte docent kregen, voor natuurkunde een leraar die het didactisch ook nog niet helemaal begrepen had, dus ik was op een gegeven moment het spoor bij die vakken redelijk bijster. Al denk ik nog altijd (dat idee had ik destijds al), dat ik "gewoon" in (met name) 4VWO ergens een essentieel stukje van de stof "gemist" heb, waardoor het daarna niet meer zo wilde. Alleen is dat nooit door docenten opgepikt en hoewel ik zelf altijd wel zo'n idee had, kon ik er ook de vinger niet precies opleggen (en was ik bovendien veeeeeeel te verlegen om überhaupt op een docent af te stappen, het idee alleen al...). Het hielp natuurlijk ook al niet dat de docenten graag concrete vragen hadden en ik weliswaar wist dat ik *ergens* een stukje van de puzzel miste, maar geen idee waar precies. Laat staan dat ik er heel concreet naar kon vragen.
Uiteindelijk wel gewoon in 6 jaar het VWO afgerond, met een 5 voor wis- en natuurkunde en de rest nette voldoendes.

Dan door naar de universiteit. Daar had ik eindelijk wel echt wat aansluiting met mede-studenten en was leeftijd (ik was 17 toen ik naar het WO ging) ineens niet echt meer een issue. Er waren er meer die nog 17 waren, of pas net 18. Maar ook die al 20, of nog ouder, waren. Het boeide gewoon niemand. De meeste vakken vond ik erg makkelijk. Ik kan me nog goed herinneren dat ik me geregeld afvroeg of dit het nou was... Ik zat verdorie toch op de Universiteit?! Het hoogste wat je kan halen op onderwijsgebied... En ze komen met zulke simpele dingen aanzetten? Die vakken haalde ik dan dus ook allemaal door alleen de colleges bij te wonen en de dag voor een tentamen de aantekeningen nog eens door te nemen (vaak niet eens het dictaat). Een aantal vakken waren echter wél moeilijk: ja hoor, wiskunde en mechanica. Het wilde gewoon niet. Na een paar jaar aanmodderen toen toch naar de decaan en de docenten gestapt. De decaan kwam niet veel verder dan dat ik het beste bij de vakdocenten aan kon kloppen (opzich logisch), maar vervolgens gaven die vakdocenten ook niet thuis. "Kom maar naar de instructie toe". Ja, duh, dat doe ik al 3 jaar zonder resultaat :roll: Zelfs een lijst met student-assistenten bij wie ik wellicht aan zou kunnen kloppen was nog teveel gevraagd (en daar heb ik concreet naar gevraagd).

Uiteindelijk de universiteit op die vakken niet afgemaakt. Ben gaan werken, kwam terecht bij een detacheringsbureau die gespecialiseerd is in de IT (hoewel ik mezelf niet bepaald als IT'er zag, zag m'n omgeving dat wel ;) ) waar ze er haast een sport van gemaakt hebben om zoveel mogelijk gesjeesde studenten aan zich te binden... Er werkt daar, niet geheel toevallig, ook een relatief hoog aantal hoogbegaafden (de meesten die er werken en gesjeesd zijn, zijn afgehaakt doordat ze nooit hebben leren leren...) Mijn man werkt ook bij dat bedrijf (kenden elkaar al voor die tijd) en we kunnen oprecht zeggen dat veel van de collega's daar ook echt vrienden van ons zijn. Tja, die klik is er nu eenmaal heel duidelijk nu :)
Overigens ben ik zelf eind vorig jaar van baan veranderd. Ben vast in dienst getreden bij het bedrijf waar ik op dat moment gedetacheerd zat. Hoewel ik altijd een heel prettige tijd heb gehad bij het detacheringsbureau en de onderlinge sfeer er gewoon heel goed was (is), had ik toch wel behoefte aan een stukje vastigheid. Gewoon duidelijk wat m'n werkdagen zijn, weg kunnen als er iets met één van de kinderen is, zonder daar veel woorden aan te hoeven spenderen... Niet dat ik bij elke nieuwe klant daar eerst weer over in onderhandeling moest.



_________________
Mama van 2 lieve meisjes:
Oudste (mei 2008, groep 4)
Jongste (juni 2010 - groep 3)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 10 jul 2013, 15:07 
Volwassene

Geregistreerd: 06 jun 2012, 11:57
Berichten: 198
Ik heb mezelf om eerlijk te zijn nooit slim gevoeld.
Ik kreeg op de basisschool een Mavo advies. Braaf naar de Mavo gegaan en daar na 1 jaar naar de Havo gegaan. Op de Havo hetzelfde verhaal en uiteindelijk kwam ik in het derde schooljaar op het VWO terecht. Wat had die leraar het mis zeg in groep 8, dacht ik toen. Toch bleef er altijd iets knagen..Ik had altijd het idee door de mand te vallen ofzo.
Uiteindelijk na 6 jaar, met mijn VWO diploma op zak, gaan studeren. Wat was het makkelijk. Het klopt echt niet hoor dat een Uni-studie moeilijk is. Iedereen kan het, dacht ik...maar ik weet niet of het klopt natuurlijk. Maar zo dacht ik echt.
Na 4 jaar afgestudeerd en uiteindelijk ook een post-doc opleiding voltooid.

Mijn man is HB en heeft met 2 vingers in zijn neus de TU afgerond.

Ik heb nu 3 kinderen. Oudste gaat volgend schooljaar naar groep 7 en ik begin me nu al druk te maken of ze niet toch een VMBO advies gaan geven..


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 10 jul 2013, 15:19 
Volwassene

Geregistreerd: 11 apr 2013, 14:26
Berichten: 652
Woonplaats: Beek Lb
amy2 schreef:
Toch bleef er altijd iets knagen..Ik had altijd het idee door de mand te vallen ofzo.

Dat gevoel heb ik nu nog steeds wel in m'n werk... Ik doe werk op HBO-niveau en je moet er meestal ook echt wel je hersens goed bijhouden. Hoewel het werk op zichzelf best uitdagend is, is het voor mij niet genoeg om m'n complete werkweek mee te vullen. Waar mijn collega's (toch ook echt niet "dom") bijvoorbeeld een hele dag met iets bezig zijn, heb ik hetzelfde werk in 3-4 uurtjes af. Inclusief het nog eens extra gecontroleerd te hebben... De rest van m'n tijd vul ik met... nou ja, vanalles. Ik heb dan ook nog wel eens het gevoel dat ik m'n geld verdien door 'gewoon' aanwezig te zijn :oops: en op die manier dus nog wel eens door de mand móet gaan vallen :roll:



_________________
Mama van 2 lieve meisjes:
Oudste (mei 2008, groep 4)
Jongste (juni 2010 - groep 3)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 21 dec 2013, 14:44 
Volwassene

Geregistreerd: 16 dec 2013, 09:15
Berichten: 2759
Zie dat het topic al wat ouder is, maar misschien kan ik het met mijn bijdrage wel wat nieuw leven in blazen.
Ik lees in sommige berichten heel veel herkenbare dingen.

Ik heb me van jongs af aan al anders gevoeld dan anderen. Toen ik in groep 2 zat, dacht mijn juf dat ik autistisch was. Omdat ik blijkbaar veel alleen speelde en moeilijk contact maakte met anderen. Van mijn vroege basisschooljaren herinner ik me dat ik vaak alleen over het schoolplein liep in de pauze en overal vroeg of ik mocht mee doen. Het antwoord was altijd nee. Ik had moeite me ergens bij aan te sluiten en ik werd door dominantere vriendjes en vriendinnetjes vaak gebruikt voor allerlei rotklusjes. Deden ze paaltjestikkertje en moest ik constant naast mijn vriendinnetje blijven lopen zodat ze een steuntje aan mij had. Ik kon nooit meedoen. Ik denk dat in die vroegste periode mijn (sociale) faalangst z'n wortels heeft gevonden en mijn afwachtende houding. Pff, en aversie tegen dingen samen doen met een groep.
Toen ik ging verhuizen kwam ik in groep 5 terecht. Ik had wat moeite met wennen en ik raffelde veel werk af, maar later ging het beter. Ik had nooit hele hoge cijfers maar ik deed ook nooit uitzonderlijk mijn best. Ik kon me sociaal beter redden tussen leeftijdsgenootjes en ik werd gewoon geaccepteerd. Ik viel niet op. Denk ook dat het kwam omdat ik veel meer ging buiten spelen na onze verhuizing. Dat heeft me echt goed gedaan. Veel plezier beleefd in die tijd. Ik vond het heel gaaf dat ik in groep 5 een meester had die gitaar en piano speelde. Op vrijdagmiddag mochten we toneelstukjes doen, die je dan tussen de middag instudeerde. Deed mij ook goed om mezelf te profileren. Door een ervaring in groep 6 met een andere leerkracht, werd ik in 1 keer heel onzeker. Ik moest voor een vreemde klas een scorende voetballer uitbeelden. Het spelletje hints, weet je wel? De leerkracht vond dat ik het heel slecht deed en maakte me belachelijk, terwijl ik bloednerveus was. Sindsdien durfte ik niets meer. In groep 8 heb ik me verveeld, getuige het feit dat ik dag in, dag uit aan het klieren was met klasgenoten. Maar wat heb ik genoten zeg, dat laatste jaar op de basisschool. :mrgreen:
Achteraf gezien denk ik ook dat ik de rustigere en intelligentere kinderen opzocht om mee te spelen.

Ik heb de havo gedaan. Vanaf de brugklas 1 en al onzekerheid en faalangst. Voor de klas sprak mijn mentrix uit dat ik op faalangstcursus moest na het invullen van een test. Ik stond perplex. Ik kan dat moment heel goed aanwijzen op een hele diepe deuk in mijn zelfvertrouwen. En eenmaal op de faalangstcursus, waren mensen nog stiller en onzekerder als ik. Ik voelde me op mijn plek ofzo, ik ging heel druk doen. Ik mocht niet meer terug komen na 1 keer.
De problemen bleven bestaan. De eerste twee jaren waren combiklassen mavo/havo, dat ging me nog wel redelijk af met af en toe eens goed huiswerk maken. In 3 havo ging ik goed de mist in. Ik ben altijd zeer slecht in rekenen en wiskunde geweest. Toen helemaal. Alle exacte vakken hoogstens een 5. Ik ging maar net over. Voelde me dat jaar zeer depressief en vond geen aansluiting bij leeftijdsgenoten. Het jaar erop niet veel beter, 4 havo, studiehuis en voor mijn gevoel compleet in het diepe gegooid. Nooit leren studeren en plannen. Ik haalde het wel. In 5 havo kwam er weer een beetje licht in mijn leven. Ik werd op de middelbare ook gepest en ik had maar 1 goede vriendin (die autistisch bleek te zijn, met een heel groot creatief talent en ook een hoge intelligentie). Ik voelde me heel, heel anders.
Ik was zo verschrikkelijk klaar met mijn onzekerheid dat ik een sociale opleiding (HBO) ging doen. Ik dacht dat het dan wel over zou zijn met de verlegenheid. Ik heb op het sociale gebied ook inderdaad heel veel geleerd, maar het was wel een strijd. Het niveau van de opleiding lag me wel - in groepswerk was het gemakkelijker voldoendes te halen. Ik was vrij passief. Echte studeertentamens moest ik keer op keer overdoen en mijn afstudeerproject haalde ik net niet met een 5. Die moest over. Ik was intens verdrietig want ik dacht zo goed bezig te zijn. Ik vond dat het niveau van de opleiding meer MBO was en denk nog steeds dat ik het daardoor zo gemakkelijk trok met relatief weinig inspanning. Van mensen die de opleiding nu doen, hoor ik ook terug dat het theoretischer is geworden. Wat ook meespeelde: ik was ontzettend jong, begon met 17 aan de opleiding. Ik was nog flink puberaal bezig en had ook het gevoel een soort inhaalslag te maken met puberen omdat ik daar bijna niet toe kwam op de middelbare (voelde me alleen maar ongelukkig en depressief). Vanuit thuis kreeg ik veel lof omdat ik 1 van de weinigen in de familie was die het tot de havo en het hbo schopte. Ik voelde me op een voetstuk geplaatst en omdat ik weinig zelfvertrouwen had, was dat goede presteren op school het enige dat ik in mijn ogen had. Ik wilde absoluut niet naar de mavo want dan voelde ik me een gigantische mislukkeling. Ik zette me altijd heel erg af tegen oppervlakkigheid - op mijn manier. Ik droeg altijd kisten met zwarte kleding. Metal en rock was het regime in mijn stereo en ik droeg alleen zwarte nagellak, geen vrolijke kleurtjes. Aan strakke truitjes deed ik al helemaal niet! Ik kreeg een hekel aan de popi jopi kinderen.

Ik herken veel in hooggevoeligheid. Mijn dochter Y heeft veel trekjes die ik herken van mezelf toen ik kleuter was. Mijn moeder ziet dat ook. Nu er vermoed wordt dat Y hoogbegaafd is, zet dat ook mijn leven op z'n kop. Ik ga ineens met heel andere ogen naar mijn eigen ontwikkeling en struggles kijken. Het zou toch niet dat ik ook....? Maar ik ben zo slecht in exacte vakken (ik dacht zelfs eens aan dyscalculie) en ik heb 'maar een havo en hbo diploma'. Ik werk in een mbo functie in de gehandicaptenzorg die genoeg uitdaging biedt (al mis ik de creativiteit nu wel steeds meer vanwege toenemende bureaucratie en papierwerk). Met zo'n profiel, pas je toch niet in het hb plaatje? Ik heb geen hoge pet op van mezelf, in tegendeel.
Het gevoel van anders zijn is er altijd geweest, maar nooit vond ik een passende verklaring. Hooggevoeligheid is al wel iets dat veel herkenning oplevert. Maar het voelt alsof er meer is. Het maakt me wel heel emotioneel, het hele gebeuren met Y. Misschien wel omdat zij erkent wordt en ik in die tijd niet. Op de middelbare zat ik zo slecht in mijn vel maar geen enkele mentor of decaan die me ooit op gesprek vroeg daarover. Niemand die het opviel. Dat doet best pijn, want zelf durfte ik er ook niet mee te komen. Ik herinner me, ondanks dat andere docenten geen vertrouwen in me hadden, dat er eentje was op het HBO die me een lief kaartje gaf toen ik van school wisselde. Er stond op dat ik altijd in mezelf moest geloven en telkens als ik het kaartje zie, raakt het me zo diep. Nouja, kortom: ik heb nog een heleboel dingen in mijn hoofd ronddwalen die ik op een rijtje moet zetten. Ook nu nog vind ik het lastig om mezelf anders te voelen, ookal lukt het me steeds beter overeenkomsten tussen mezelf en anderen te zien en dus nader tot elkaar te komen. Maar een echte schoolpleinmoeke zal ik niet snel worden waarschijnlijk.



_________________
Moeder van drie dochters in de basisschoolleeftijd
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 21 dec 2013, 15:21 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 26 aug 2012, 20:41
Berichten: 1909
Dee85, de herkenning en verdriet kunnen af en toe heftig zijn, ik ken het. Ik ben bijna 2 jaar verder sinds de iq-test van dochter en het is wel rustiger, maar ik denk nog wel veel over van alles na (ook de faalangst cursus, die heb ik ook gehad en ook niet afgemaakt, maar ik kom er steeds meer achter dat dit toch ook speelde....

Ik ben nu het ;jij kan beter', aan het lezen, dat is erg confronterend....

Succes met je zoektocht en je kunt altijd n PB sturen....


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 21 dec 2013, 19:32 
Volwassene

Geregistreerd: 11 jan 2013, 13:17
Berichten: 445
de basisschool heb ik niet als vervelend ervaren . qua stof was het makkelijk , ik herinner me weinig wat precies alleen dat ik het super simpel vond. samen met een andere jongen in de klas was ik altijd aan het wedijveren wie het beste was. ik was een streber en alleen 0 fout was voor mij okay. . ik kon met iedereen opschieten en werd geaccepteerd door de populaire meisjes maar hoorde er niet echt bij , ik trok ook op met de gepeste kinderen in de klas.

uit de cito kwam havo/vwo en ik ben naar een dakpanklas gegaan en dat viel tegen ... ik was absoluut niet talig , geschiedenis en aardrijkskunde boeiden me niet en de exacte vakken die ik leuk vond haalde ik geen goede cijfers. ik kan me niet herinneren dat ik veel aan huiswerk heb gedaan . in 4 havo overleed mijn broer na 3 maanden tussen hoop en vrees leven en ik was nog niet eens in de puberteit en stoomde ineens door naar volwassenheid. daarna was de aansluiting nihil op school, mocht ik 4 havo ook nog eens buiten mijn schuld overdoen ondanks redelijke cijfers omdat ze dachten dat ik stof had gemist voor het eindexamen.
daarna was de lol in school snel voorbij en begon ik met spijbelen en door de voorgeschiedenis en het feit dat ik 9ens en 10en haalde zorgde ervoor dat het niet bestraft werd.
voor het eindexamen heb ik alleen voor wiskunde en natuurkunde wat voorbereid ...examenstress kende ik niet .
er was geadviseerd door school om na de havo vwo te gaan doen maar het enige wat ik wilde was van deze school af en op het HBO ben ik echt onderuit gegaan . ik heb er 8 jaar over gedaan en het was een verkeerde studiekeuze.

ik voel me wel anders ( geen idee of ik hb ben) ...op het werk ook . ik ga met iedereen eigenlijk best goed om maar heb altijd het gevoel dat ik buiten de groep sta. heb geen echte vrienden op het werk . het is een gevoel dat uit mij komt. ik heb best vaak dat mensen wel meer op vriendschap aansturen . de vrienden die ik heb ken ik al meer dan 15 jaar .... het is niet eens dat ik geen vrienden wil zijn maar dat ik me anders voel en dat dat me onzeker maakt ... onzeker of dat iemand wel vrienden met mij wil zijn of dat ik het verbeeld



_________________
mv meisje 2002 [ HB 4e jaar gymnasium ] en zoon 2007 [ HB 1e jaar versneld vwo plus technasium schooljaar 2017/2018]
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 22 dec 2013, 09:43 
inactief

Geregistreerd: 01 maart 2013, 20:20
Berichten: 277
Ik weet nog vrij veel van mijn basisschool tijd. Het aparte van alles nu vind ik dat ik zo veel terug zie in mijn eigen kinderen, met name bij Middelste.

Ik vond er helemaal niks aan en begreep echt niet waarom iemand vrijwillig en met plezier op school ging zitten. Ik ging omdat het moest. Ik heb meer naar buiten zitten staren dan dat ik heb opgelet. Ik vond het niet makkelijk of moeilijk maar gewoon oersaai. Ik had weinig contact met anderen. Ik voelde me vooral anders dan de rest en dat merkte de anderen ook: het werd er met regelmaat flink ingepeperd. Ik had dan ook weinig vriendinnen. Qua resultaten was het altijd middelmatig. Vooral rekenen ging mij slecht af. Mijn leraar in groep 8 vond dan ook dat ik naar het LBO moest. Tot zijn grote verbazing kwam uit mijn CITO het advies HAVO +. Mijn ouders hebben me daarom naar de MAVO gestuurd, als een soort van compromis. Daar heb ik nooit iets uitgevoerd. Ik was erg goed in talen, wiskunde bleef een ramp. Huiswerk heb ik amper gemaakt, zoog alles in de les op en hoefde daarna nog amper een boek open te slaan. Als ik wel wat deed was het altijd last minute. Ik begon graag een dag van te voren met een werkstuk oid. Ik had 1 hele goede vriendin, aansluiting met anderen had ik nog steeds niet. Ik ben de MAVO dus door gefietst door amper wat uit te voeren en ben met vlag en wimpel geslaagd. Wel met een talenpakket maar toch. Mijn ouders zagen mij graag naar de HAVO gaan maar daar had ik absoluut geen zin meer in. Ik ben naar het MDGO gegaan en werk via wat omzwervingen nu al 8 jaar met LVG jongeren. Ik merk dat mijn algemene kennis groter is dan bij mijn collega's en ik dingen sneller oppak en beter onthoud. Verder is het een erg praktisch beroep en doe je veel vanuit je eigen inzicht dus merk ik niet dat ik misschien anders ben. Sterker nog: mijn team is een behoorlijk bij elkaar geraapt zooitje ongeregeld waar ik me heerlijk thuis voel :mrgreen: Daar wordt ik eindelijk geaccepteerd zoals ben en mag ik mezelf zijn.



_________________
trotse moeder van Oudste (jongen 2005 hb+vp kloof), Middelste (meisje hb 2007) en Jongste (jongen 2007 hb)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 22 dec 2013, 11:28 
Volwassene

Geregistreerd: 16 dec 2013, 09:15
Berichten: 2759
redhead schreef:
Dee85, de herkenning en verdriet kunnen af en toe heftig zijn, ik ken het. Ik ben bijna 2 jaar verder sinds de iq-test van dochter en het is wel rustiger, maar ik denk nog wel veel over van alles na (ook de faalangst cursus, die heb ik ook gehad en ook niet afgemaakt, maar ik kom er steeds meer achter dat dit toch ook speelde....

Ik ben nu het ;jij kan beter', aan het lezen, dat is erg confronterend....

Succes met je zoektocht en je kunt altijd n PB sturen....


Dankjewel voor het lieve aanbod redhead. Voor nu voelt het heel goed om het even opgeschreven te hebben. Dat lucht wel op.
Ik leg je aanbod even naast me neer, maar wie weet maak ik er later toch gebruik van. Als je dat goed vindt tenminste. :)

@Rosie: dat onzekere gevoel over of iemand wel vrienden met je wil zijn, herken ik erg in mezelf.
Wat vreselijk dat je broer zo jong stierf. En zo jong volwassen moeten worden lijkt me ook heel heftig.

@Jacobs: klinkt als een leuke maar intensieve doelgroep waar je mee werkt. :) Ik werk zelf met matig verstandelijk beperkte volwassenen, sommige zijn al wat ouder. Vind ik ook een hele leuke doelgroep. Fijn dat je zo op je plek zit in je team. Maakt dat je meer plezier hebt in het werk he? Ik heb ook een leuk en heel divers team.



_________________
Moeder van drie dochters in de basisschoolleeftijd
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 22 dec 2013, 11:43 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 26 aug 2012, 20:41
Berichten: 1909
rosie schreef:
ik voel me wel anders ( geen idee of ik hb ben) ...op het werk ook . ik ga met iedereen eigenlijk best goed om maar heb altijd het gevoel dat ik buiten de groep sta. heb geen echte vrienden op het werk . het is een gevoel dat uit mij komt. ik heb best vaak dat mensen wel meer op vriendschap aansturen . de vrienden die ik heb ken ik al meer dan 15 jaar .... het is niet eens dat ik geen vrienden wil zijn maar dat ik me anders voel en dat dat me onzeker maakt ... onzeker of dat iemand wel vrienden met mij wil zijn of dat ik het verbeeld


dat heb ik ook erg gehad (en nog steeds wel, eigenlijk) en ik zie nu in dat het bij mij lag... Toen ik er 3 jaar werkte, had ik nog steeds de neiging (en het gevoel) te zeggen dat ik er net werkte... dat is best opvallend, toch?

ik merk dat ik gewoon geaccepteerd word door mijn collega's en dat de afstand die ik vaak voel, uit mijzelf komt. Ik leg zelf teveel nadruk op dingen, denk veel verder/sneller dan de meeste collega's en dat is soms lastig.
Nu werk ik aan mijzelf (leren doorzetten, acceptatie, leren niet te oordelen en intuïtie trainen) en merk ik dat mensen ook anders reageren. De mensen die je ontmoet, spiegelen je, zeggen mensen wel eens (vind ik altijd zweverig klinken), maar ik kom er steeds meer achter dat dit wel klopt....


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 22 dec 2013, 12:06 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 01 maart 2010, 18:43
Berichten: 19768
Woonplaats: Gelderland
Ik heb gemerkt dat het probleem niet geheel aan mijn omgeving lag, het was eigenlijk een wisselwerking tussen mijzelf en de omgeving. Als kind, tiener en jongvolwassene had ik altijd het gevoel een buitenbeentje te zijn. Op zich niet vreemd, het ontbrak me aan peers (al kwam ik er af en toe wel eentje tegen). Daardoor trok ik mezelf steeds meer terug, ik ging bv niet naar familieverjaardagen, niet naar personeelsfeestjes, ik legde geen nieuwe contacten. Doordat ik niets ondernam, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik 'anders' was, en ik raakte ervan overtuigd dat ik geen sociale vaardigheden had.

Totdat ik vanwege de kinderen zowat wekelijks naar school moest ... ik werd gedongen om gesprekken te voeren (voorheen durfde ik bij een 10-minuten gesprek nauwelijks wat te zeggen), om te vechten voor mijn kinderen. We werden lid van Pharos vanwege de kinderen. Ik ontmoette andere ouders van hb kinderen en raakte in gesprek. En gaandeweg ontdekte ik dat ik veel meer durfde dan ik altijd gedacht had. Ik ging heel voorzichtig naar hb uitjes. Eerst voor en met de kinderen, later voor mezelf. Daar ontdekte ik tot mijn verbazing dat ik me in bepaalde gezelschappen wél op mijn gemak voelde. Huh? Ik? Ik kon toch niks met mensen? Hoe kon ik het dan leuk vinden in een groep?
En nog vreemder: er waren mensen die mij blijkbaar waardeerden, want ik werd spontaan uitgenodigd voor feestjes en uitjes. Dat laatste, daar heb ik me echt heel lang over verbaasd. Want wat kon een ander nou in mij zien? Ik, grijze muis, niet grappig, niet sociaal. Ik werd zelfs onzeker van die uitnodigingen, in het begin zocht ik er wat achter (ze vinden me vast zielig, daarom nodigen ze me uit).

Tegenwoordig heb ik vrienden, kan ik genieten van groepen (met het juiste gezelschap). Ik kies wel heel bewust waar ik wel/niet heen ga, zo bewaak ik mijn energielevels. Want een uur in 'verkeerd gezelschap' kan me zoveel energie kosten dat ik een week nodig heb om ervan bij te komen.
Zo'n vijf jaar geleden ben ik heel bewust begonnen om me anders op te stellen tegenover collega's. Meer open, gesprekjes over hun kinderen, ook eens naar een afdelingsetentje, dat soort dingen. En zowaar ... ik blijk een aantal hele leuke collega's te hebben, waar ik heerlijk mee kan praten en lachen. Daar zou ik nooit achter gekomen zijn als ik niet zelf die eerste stap had gezet. Want door mijn gesloten houding deed niemand nog een poging om echt in contact te komen met mij.

En nu ik goed in mijn vel zit en het gevoel heb dat ik mezelf ben en ken, heb ik ook veel minder moeite met de omgang met mensen waar ik vroeger niets mee kon. Ik weet dat mijn lat heel hoog ligt, en dat anderen hem doorgaans minder hoog hebben liggen. Daar hou ik rekening mee. Al is het nog wel een puntje waar aan gewerkt wordt, want ik heb nog steeds de neiging om de lat voor mezelf steeds te verschuiven zodat hij eigenlijk altijd net iets buiten bereik ligt.



_________________
De beste leraar is hij, die het meest van zijn leerlingen opsteekt (C. Buddingh 1918-1985)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 22 dec 2013, 12:25 
Volwassene

Geregistreerd: 16 dec 2013, 09:15
Berichten: 2759
Dat is herkenbaar en zo vermoeiend, om achter elk goed bedoeld gebaar van een ander iets te zoeken.
Ik heb die hele ontwikkeling ook meegemaakt. Ik moest door mijn sociale opleiding veel meer met mensen in aanraking komen. Mensen van alle soorten en maten. Dat was echt een heel leerzame periode.

Ik kan ook steeds beter nee zeggen tegen feestjes van menwen waar ik me niet op m'n gemak voel.
Het kost me wel veel moeite om een beetje aanspraak op het schoolplein te creeeren.



_________________
Moeder van drie dochters in de basisschoolleeftijd
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 21 nov 2017, 13:38 
Volwassene

Geregistreerd: 12 jan 2017, 16:09
Berichten: 376
Kwam deze toevallig tegen, dochters schoolproces/hb heeft veel bij mij losgemaakt, heb een schrijfopdracht gekregen. Ik vind dit wel een mooi topic om het van me af te schrijven:

Ik herinner me juist nog alles van school, zelfs van de kleuterklas. Bijv. de uitnodiging die ik van een groep 2 vriendin kreeg voor haar verjaardag (waar ik niet naartoe wilde, ik vind verjaardagen nog steeds vreselijk), dat ik in de de kleuterklas Romeinse cijfers schreef, dat we als kleuters langs het groep 3 lokaal moesten lopen naar gym en dat daar allemaal machtig interessante woorden hingen, die ik nog niet kon lezen, maar wel kon onthouden. Deze schreef ik thuis dan op, en dan vroeg ik mijn moeder ze voor te lezen: boom, roos, vis en vuur. Zo heb ik leren lezen. Maar dat mocht nog niet in groep 2, 'dat ging je in groep 3 leren.' En dat ging tergend langzaam. Ik zoog de hele dag uit verveling op mijn duim. Als ik de beurt kreeg met lezen, moest ik altijd vragen waar we waren, ik was nl. op blz 20 aan het lezen, de groep was ergens op blz 2. Ondanks dat ik als herfstleerling 3 jaar lang heb gekleuterd, was vanwege het duimzuigen en het niet opletten door de juf bedacht dat ik misschien maar terug moest naar groep 2 omdat ik groep 3 'sociaal-emotioneel niet aankon.' (dit heb ik pas laatst van mijn moeder gehoord). Ik heb mijn rapport van de basisschool laatst bekeken en in groep 3 (t/m 8) stond mijn hele rapport vol met 'uitstekend' en 'goed'. Dat ik me verveelde is kennelijk in al die jaren nooit in iemand opgekomen. Ik weet nog echt als de dag van gisteren dat de juf 'moeilijke woorden' ging uitleggen. Ik was alweer afgedwaald naar dromenland en kreeg de beurt. Het verzoek was het woord eerst te spellen en dan te lezen, waarop ik op keek naar het woord en zei: f-i-e-t-s: fiets. Waarop een ander jongetje (ik weet zijn voor- en achternaam nog) zijn vinger opstak en riep: juf, juf, ze doet het fout! Zij zegt ef- ie- eee- teee- es, maar het is: harde vuh, ih, eh, tuh, ss.

Ik weet ook nog hoe enthousiast ik op een dag thuiskwam uit groep 4, want we hadden de eerste tafels geleerd (ik had iets nieuws geleerd!). De meester had een grote matrix opgehangen met in de rijen alle namen en in de kolommen de tafels 1 t/m 12. Zodra je een tafel beheerste, kreeg een sticker in die kolom. Ik had me voorgenomen dat ik de eerste zou zijn die die hele rij vol met stickers zou krijgen. Dus toen ik op school kwam dat ik alle tafels van 6 en 7 kon en daarop getoetst wilde worden, vertelde de meester mij dat alle andere kinderen eerst nog de tafels van 2, 3,4,5 en 10 gingen leren en ik tot die tijd nog geen sticker zou krijgen voor de tafel van 6 en 7.

Ik kan een lange trits aan voorbeelden geven, maar zo vanaf groep 5 was ik echt volledig uitgeschakeld. In groep 7 bleek op de entreetoets dat dat niet zonder consequenties was: ik had op rekenen mavo gescoord. Het bleek dat door al dat niet opletten al die jaren, ik wat hiaten had opgelopen, vooral op breuken. Ik was nooit gewend om op te letten, dus toen er iets voorbij kwam wat ik nog niet beheerste, had ik kennelijk niet de concentratie om mijn hoofd erbij te houden. In groep 8 ben ik daar op bijgespijkerd en haalde ik een 548 op mijn Cito en kreeg ik een havo/vwo advies. Hoger dan dat gingen ze niet bij ons in het dorp, omdat de scholen in de buurt alleen maar dakplanklassen hadden. Ik verhuisde echter naar een grote stad en ging naar een andere school. In de zomervakantie kreeg ik een telefoontje van de directeur van mijn nieuwe school. Dat ze mijn cito eens bekeken hadden en dat ik zo hoog had gescoord, waarom ik dan naar een havo/vwo klas ging en of ik het niet leuker zou vinden naar een vwo klas te gaan? Achteraf bizar dat die man mijn moeder niet gesproken heeft (volgens mij was ze niet thuis), waarop ik had gezegd dat me dat wel leuk zou lijken (mijn nieuwe buurmeisje ging ook naar de vwo klas). Hij kon het me echter niet beloven omdat er misschien niet genoeg plek zou zijn. Ik werd uiteindelijk ingedeeld in een havo/vwo klas met Latijn. Dat was interessant! Mijn buurmeisje vertelde me dat ze vanaf het tweede jaar Grieks zouden krijgen, maar dat werd alleen in de vwo-klassen aangeboden. Maar dat wilde ik ook! Ik moest dus zorgen dat ik in de VWO klas zou komen. Het bleek dat je dan minimaal een 7.5 moest staan om vanuit een havo/vwo klas naar het VWO (gymnasium) te mogen. Dat gaf me genoeg peper in mijn ...., om ook voor de vakken die me totaal niet konden boeien mijn 'best' te doen. Ik mocht met een 7.9 vakkengemiddelde door naar 2 gymnasium.

In de vierde klas kwam ik in de problemen, want ik had een slechte eerste toetsweek achter de rug. De tweede fase was net geïntroduceerd en bij ons op school betekende dat dat er helemaal geen klassikaal les meer werd gegeven en je naar het 'studiehuis' werd gestuurd om je werk te maken. Maar ik had nooit leren leren. Ik leerde door deels op te letten bij de de klassikale les en woordjes stampen voor de grieks, latijn, frans etc dat deed ik altijd in de pauze voorafgaand aan de toets. Daar had ik altijd negens mee gehaald. Maar in de vierde klas, ging het ineens om tekstbegrip etc en ja als je woorden altijd maar 5 minuten van te voren leert, dan worden die niet opgeslagen in je lange termijn geheugen. En voor vakken als aardrijkskunde en geschiedenis moest je hele hoofdstukken kennen. Omdat ik heel slecht tegen lage cijfers kon, was ik wel intrinsief gemotiveerd om daar wat mee te doen.

Ik weet nog wel dat op een dag alle kinderen die een klas hadden overgeslagen uit de klas werden gehaald. Als je een klas had overgeslagen was je volgens onze school hoogbegaafd. Ik had geen klas overgeslagen en ik werd niet uit de klas gehaald, dus daarmee was ik niet hoogbegaafd. Sterker nog, mijn leraar Grieks had met andere docenten in de docentenkamer een discussie over mij gehad: of ik hoogbegaafd was en zo nu en dan heel dom kon doen, of dat ik 'gewoon' was en zo nu en dan briljante dingen kon zeggen. Hij heeft me het antwoord nooit willen vertellen en ik ging daarmee uit van optie b. Mede omdat we bij natuurkunde tijdens een les van 45 min. een keer een 'IQ-test' hadden gedaan en de lerares na afloop had gezegd dat als je niet boven de 120 scoorde, je niet op het VWO thuishoorde. Ik had niet boven de 120 gescoord en die test toen, maakt dat ik tot op de dag van vandaag weiger een IQ test te doen. Ondanks dat ik inmiddels weet dat je die test niet echt een test kan noemen.

Ik weet nog steeds niet meer wat het was, maar vanaf de 6e klas was ik echt helemaal klaar met school. Ik was moe, futloos, had nergens zin, kon het niet opbrengen om 's ochtends uit bed te komen. Ik was 18 jaar (3 jaar gekleuterd) en mocht daarmee mijn eigen briefjes schrijven om me ziek te melden. Zelfs daar nam ik de moeite niet meer voor. Ik ging alleen nog maar naar Grieks, Wiskunde en Economie en de rest kon me gestolen worden. Voor 10.00 uur kwam ik sowieso niet op school. Mijn moeder heeft toen in april een maand voor mijn eindexamenjaar nog wel een brief gehad van de school: dat het ondanks dat ik 18 was nog wel de bedoeling was dat ik op school kwam :oops: Ik heb desondanks mijn eindexamen met gemak gehaald.

Mijn studie op de universiteit vond ik wel geweldig, daar kon ik wel energie voor opbrengen. Mijn oude streberige perfectionistische ik (dat was ook niet zo gezond, dat is weer een ander verhaal) kwam weer terug. Ik ging een dubbele afstudeerrichting doen etc. In mijn tweede jaar werd ik door een van mijn hoogleraren gevraagd of ik zijn student-assistent wilde worden. Hij had me toevertrouwd dat hij mij daarvoor gevraagd had, omdat ik volgens hem hetzelfde ben als hij: hoogbegaafd. Ik heb hem verteld dat dat niet kon, omdat ik ooit eens in een natuurkundeles een IQ test had gedaan waaruit bleek dat ik niet eens begaafd was.

Tja en nu, nu heb ik een hoogbegaafde dochter, maar van mij heeft ze dat niet, dat zal wel van haar vader komen.
Ik kwam van Eowyn een topic tegen of ik over 'moet ik nou echt die drammende moeder zijn'. Ik zou zeggen: ja! Ik vind het heel jammer dat mijn moeder geen 'drammende' moeder is geweest (kon ze niets aan doen, had te maken met taalbarriere). Zeker op de basisschool had ik een enorme leerhonger en het feit dat ik al die idiote details nog uit mijn schooltijd ken, geeft denk ik wel aan dat het me tot op de dag van vandaag nog steeds frustreert.

Ik heb bewondering voor je als je deze lange post bent doorgekomen :wink: Mocht er nog iemand tips hebben hoe met je eigen frustraties over school om te gaan (behalve het van je afschrijven), dan houd ik mij van harte aanbevolen.



_________________
Mama van een versnelde hb-dochter (2012)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 21 nov 2017, 22:57 
Volwassene

Geregistreerd: 30 okt 2015, 17:16
Berichten: 278
Basisschool: de eerste klas kwam ik rekenend en lezend binnen, dat had ik mezelf geleerd. Ik verveelde me rot en werd ook echt vervelend. Mijn ouders drongen aan op een klas overslaan; juf was er tegen maar andere leerkrachten voor, en samen met een vriendinnetje maakte ik de overstap. Wel nog even de tafels bijspijkeren thuis. De rest van de basisschool kan ik me niet herinneren dat ik iets geleerd heb. Er was geen huiswerk, wel af en toe een soort projecten die ik geweldig vond. Maar leerstrategieën heb ik daar niet van meegekregen. Ik kreeg mavo advies, omdat ik volgens de leerkracht 'nooit ergens iets voor deed, en op de havo/vwo moet je wel iets doen'. Achteraf kan ik daar zo boos om worden: wat had ik dan in vredesnaam ergens voor moeten doen, als ik nooit iets kreeg waar ik voor moest werken? Weer was het mijn moeder die zich er niet bij neerlegde en me naar een havo/vwo brugklas stuurde. Met een bindend schooladvies was ik er nooit gekomen, denk ik nu wel eens.

Middelbare: in de tweede direct door naar het gymnasium. Leren had ik niet geleerd, dus ik deed niks. Helemaal niks. In de derde begonnen, simpelweg door de hoeveelheid werk, de cijfers te zakken, op mijn tweede rapport had ik alleen maar vijven en zessen. Toen viel het kwartje, en bedacht ik me dat ik als ik op het gym wilde blijven, misschien eens zou moeten beginnen mijn huiswerk te maken. Niet dat ik een goede strategie had of kon plannen, ik worstelde me gewoon door de stof heen. Beta vakken laten vallen want dat snapte ik niet meteen dus dat zou dan wel te moeilijk zijn voor mij. Geen enkel doorzettingsvermogen aangeleerd. Mijn ouders lieten me vrij in mijn vakkenkeuze, achteraf denk ik dat ze wel wat meer hadden mogen meedenken. Voor het eindexamen toch wel hard geleerd, en goed geslaagd. Door het klas overslaan was ik altijd de jongste. Dat was volgens mij niet echt een probleem, want ik was sowieso nogal een einzelganger met maar een paar vriendinnen.

De decaan waarschuwde alle vwo-ers (!) dat het op de universiteit echt serieus moeilijk zou worden, dus moesten we vooral niet een te uitdagende studie kiezen. Nu denk ik, hoe komt die man erbij, had hij zelf weleens een uni van binnen gezien? De definitie van een vwo diploma is dat je klaar bent voor een studie aan de uni... Een aantal studies waar ik interesse in had vielen af door ontbrekende vakken in mijn pakket. Leuke studie gekozen (nog steeds blij mee), de eerste twee weken driftig aantekeningen maken en plannen, maar dat bleek niet nodig; de rest van mijn studie zonder veel inspanning en in veel te veel tijd afgemaakt. Ik weet nog goed hoe ontgoocheld ik was, zo moeilijk was het helemaal niet! Geweldige studietijd gehad. Daarna gewerkt en jaren later op eigen houtje gepromoveerd.

Pas nu, in mijn werkende leven, kijk ik met aan jaloezie grenzende bewondering naar diegenen die tijdens hun schooltijd hard hebben moeten werken voor hun schoolresultaten. Ze kunnen plannen, delen hun tijd in, stellen grenzen, maken keuzes. Ik doe mijn werk ook, en goed, maar ik werk me door bergen achterstallige toestanden heen en overleef nog steeds op dezelfde mechanismes die me mijn studietijd door lieten komen: snel inzicht, goed geheugen, en af en toe doorbikkelen. Soms denk ik wel eens aan wat ik had kunnen bereiken, in de wetenschap, en in mijn werk, als ik die vaardigheden beter onder de knie had gehad, als ik met wat meer goede moed en doorzettingsvermogen aan 'moeilijker' vakken was begonnen, en als volwassenen om mij heen me niet altijd ontmoedigd hadden (zou je dat wel doen, dat is lastig hoor! ). Maar ja, dat is achteraf.

Wat nu is, zijn mijn dochters. Ik zie dat ze worstelen met de verveling, dat ze afhaken, dat ze niet leren leren, dat ze doorhebben dat ze zonder voorbereiding ook wel een tien voor een toets halen en dat dat best wel lekker makkelijk is. Dat ze niet gezien worden, dat ze vervelend gaan doen in de klas. Ik zie mezelf terug. Dus vraag ik wat de school gaat doen, wanneer mijn kinderen op school iets mogen gaan leren (of als dat niet gaat gebeuren, of ze dan buiten mogen spelen :twisted: ), wanneer ze worden uitgedaagd. Met hele kleine stapjes lijkt het soms ergens op te gaan lijken. Het is lastig de balans te vinden. De balans tussen opkomen voor je kind en een pushende tijgermoeder lijken. De balans tussen de kinderen aanmoedigen iets moeilijks nog eens te proberen, en hen teveel onder druk te zetten. De balans tussen mijn eigen frustratie, en hun eigen ervaringen. Zij herleven mijn leven tenslotte niet.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 22 nov 2017, 07:24 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 17 jan 2015, 11:31
Berichten: 185
Van mijn basisschoolperiode weet ik niet zo heel veel meer. Behalve dat ik een hekel had aan rekenen (hoofdrekenen) omdat bij ons op school dat allemaal op tijd ging en ik uiteindelijk altijd wel tot het goede antwoord kom, maar ik heb er dus gewoon méér tijd voor nodig. In groep 7 heeft de leraar ooit eens gezegd dat "ik met moeite MAVO" zou kunnen halen vanwege het rekenen. Het advies in groep 8 was idd MAVO, hoewel mijn CITO volgens mij wel hoger was.
Op de MAVO bleek dat ik wel heel goed meekwam. Ik had het daar prima naar m'n zin, haalde mooie cijfers zonder daar echt wat voor hoeven te doen. In de brugklas werd gevraagd of ik niet beter op de HAVO terecht kon, maar na lang vijven en zessen ben ik op de MAVO gebleven. Aan het eind van het tweede jaar wilde ik toch wel graag HAVO doen, maar dat kon niet meer (1 jaar brugklas-systeem). Ik heb de MAVO afgemaakt en ben daarna naar HAVO gegaan, heb er zelfs nog een vak bijgenomen. Ondanks dat ik behoorlijk talig ben, lag mijn hart meer aan de beta-kant dus ik had een pakket met Nederlands, Engels, Wiskunde (A), Biologie, Natuurkunde, Scheikunde en als extra vak Economie. Ook door deze school ben ik heengevlogen en na mijn eindexamen bleek dat ik vijf keer een acht en twee keer een zeven gescoord had op mijn eindlijst. Dit was heel bijzonder omdat ik met 1 acht, 2 zevens en een boel zessen mijn eindexamen in was gegaan. Ik kan me nog herinneren dat de school vroeg of ik toch nog VWO kwam doen, maar ik wilde graag naar het HBO en met HAVO ging dat prima. Het HBO heb ik ook zonder al te veel inspanning doorlopen en daar heb ik het wel heel goed naar mijn zin gehad. Het werd ook daar wel eens moeilijk (rekenen bleef een moeilijk punt en met al die vakken in de natuurkundige/scheikundige kant ontkom je niet aan rekenen), maar ook daar kwam ik uiteindelijk wel uit. Ik ben niet van de vele vriendinnen, maar op het HBO lag ik prima in de groep.
Pas nu mijn beide kinderen HB zijn getest, vraag ik me wel eens af of ik zelf ook niet een hoog IQ heb (ik ervaar dat zelf helemaal niet zo). Natuurlijk is mijn man HB dus daar kan het ook vandaan komen, maar terugkijkend op mijn schoolcarriere vraag ik me af of ik niet gewoon onderschat ben altijd. Zeker omdat ik, naarmate ik ouder werd, steeds beter ging presteren op school. Aan de andere kant, ik kan ook gewoon een laatbloeier zijn geweest :lol: .



_________________
Mama van oudste (2010 - hb - groep 5) en jongste (2011 - hb -groep 3)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 22 nov 2017, 09:29 
Volwassene

Geregistreerd: 20 feb 2016, 16:23
Berichten: 1735
Wat leuk, dit topic. Ik herken ook veel in de schoolcarrieres van mijn kinderen en vooral dat het bij mij vooral ging om de sociale contacten en het leerwerk was een heeeel klein bijzaakje. Ik kan me niets meer herinneren van het leerwerk. Niet op de basisschool en niet op het vwo. Ik vond het echter altijd wel heel leuk op school, had veel vriendinnen. Het was gewoon erg gezellig. Van de basisschool herinner ik me nog een paar strebers die werkjes heel snel af wilden hebben en dan naar de meester holden voor nieuw werk. Dat vond ik zo stom. Zelf ging ik voor een acht, want een tien vond ik geen mooi cijfer. Het grappige was dat ik ook heel vaak precies een acht haalde. Ik kon al vroeg goed lezen en dat was mijn grootste hobby. Als ik een les saai vond dan pakte ik mijn boek en ging onopvallend zitten lezen. Ik denk dat ik achteraf gezien een enorme onderduiker was. Ik was heel onopvallend in de klas en dat deed ik expres, om mijn eigen gang te kunnen gaan. Dat herken ik zo in mijn jongste!

Ik had een hoge cito en ging naar havo/vwo (er waren toen alleen maar dakpanklassen). Als vanzelf ging ik daarna naar het vwo, ik kan me niet eens herinneren dat dat ooit een issue was. Volgens mij ging iedereen daar vrij relaxed mee om in die tijd, maar het kan ook zijn dat alle stress langs me heen is gegaan. Ik ben best wel een relaxed persoon van karakter. Maar ook van de middelbare school kan ik me vooral de lachbuien, de reisjes, de feestjes en de pauzes herinneren. Prachtige tijd. Nu mijn eigen kinderen op de middelbare zitten vind ik ook vooral de sociale en emotionele ontwikkeling belangrijk. Vrienden, sport, feesten, je karakter wordt gevormd op die leeftijd en je leert je grenzen bewaken.

Ik koos voor een universiteit zo ver mogelijk weg, want ik wilde mijn vleugels uitslaan. Ook dat vond ik een geweldige tijd. Ook daar weer zo gegroeid, mezelf verder ontdekt. Mijn grote liefde ontmoet, waarmee ik nog steeds samen ben. Ik vond het allemaal interessant en ging al snel een tweede studie erbij doen en daarnaast nog extra vakken en stages. Dat bracht me op bijzondere plekken in binnen- en buitenland en ik heb me soms in heel moeilijke omstandigheden in vreemde landen moeten redden. Dan besef je wel dat we heel veel geluk hebben om in Nederland geboren te zijn.

Na mijn studie ging mijn ontdekkingstocht gewoon door. Verschillende banen, een wereldreis, een eigen zaak en nog steeds voel ik me volop in ontwikkeling. Het leukst vind ik om met mensen van allerlei niveaus bezig te zijn. Ik merk dat ik daar goed in ben en dat zie ik ook terug bij mijn jongste zoon. Mijn nieuwsgierigheid om alles te willen weten (en vragen) zie ik terug in mijn oudste zoon. Of ik hb ben vind ik niet zo interessant. Ik heb me er voor de kinderen wel in verdiept en herken wel het een en ander, vooral de denksprongen, het snelle associeren en analyseren, de leerhonger. Maar het houdt me niet bezig. Manlief heeft ook zeker kenmerken en ik denk (ook) wel dat hij hb is.



_________________
Zoon van 15 in 4 gym
Zoon van 12 in 1 tvwo
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 23 nov 2017, 08:02 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 02 feb 2012, 14:21
Berichten: 4199
Goed om alles te lezen!
Wat ik absoluut niet herken is het jezelf dom voelen. Ondanks dat ik na de brugklas voorwaardelijk naar 2 Mavo mocht, heb ik nooit gedacht dat ik dom was. Ik wist zelf heel goed waar het aan lag. Namelijk dat ik niet leerde. En ik wist ook heel goed hoe dat moest, leren. Alleen het lukte me niet het ook te doen. Maar ik wist wel dat ik , als ik wilde, eigenlijk de beste van de klas zou kunnen zijn.

Nu merk ik nog steeds dat, als ik iets echt leuk vind, ik het heel snel en goed leer en onder de knie heb. Vind ik iets minder leuk, dan lukt het me niet. Dwaal ik af, val ik in slaap. En dus weet ik ook dat ik bijvoorbeeld nooit het gymnasium zou kunnen afronden. Niet omdat ik het niveau niet aan zou kunnen, wel omdat ik de inzet voor zoiets mis.

Ik denk dat jongste daarin wel op mij lijkt. Selectief te werk gaan, en geen tijd en energie verspillen aan iets waar je geen interesse in hebt.
Middelste is daar heel anders in. Een echte doorzetter, in alles. Rust niet voor ze weet dat ze het beheerst.
Oudste zit er tussenin.

Mijn man is niet hb. Hij heeft echt op doorzettingsvermogen en karakter zijn studies gedaan, en is een uitblinker in zijn werk.

Mooi om al die dingen bij de kinderen terug te zien.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 27 nov 2017, 18:29 
Volwassene

Geregistreerd: 16 jan 2014, 11:23
Berichten: 929
Zo leuk en soms ook niet leuk om dit van jullie allemaal te lezen.

Van de basisschool weet ik niet zoveel. Eerste basisschool weet ik eigenlijk weinig alleen dat mij juf in de eerste klas maar één arm had, dat ik de bof had met sinterklaas en dus een witte piet was, want er mocht bij mij niet geschminkt worden, en we een indonesische juf hadden in de derde. In de vierde ging ik naar een andere school vanwege een verhuizing. Daar werd ik vrij snel gepest en dat heeft nog steeds wel wat gevolgen. Ik heb op de basischool wel vriendinnen gehad en had het over het algemeen wel gezellig. Ik weet nog wel dat ik in de vijfde voor topo tot drie keer aan toe een 10 op mijn rapport had. In de zesde ook niet veel bijzonders, wij hadden geen cito, maar een andere eindtoets, daar kwam Havo/Vwo uit, wat vooral voor verwarring zorgde bij mijn ouders, wat moesten ze daar nu mee. Ik weet nog dat ik het gesprek met de leerkracht bij ons thuis afgeluisterd heb, en dat er naar voren was gekomen dat ik wel hoog scoorde op faalangst.

Uiteindelijk heb ik maar op een middelbare school gekeken en dat werd hem. Havo/Vwo brugklas (was daar standaard). Aan het iend van de eerste wilde ik eigenlijk naar het gymnasium, maar dat werd afgeraden omdat ik niet zo goed was in talen. Dat bleek inderdaad want in de tweede kwam daar de eerste onvoldoende, een 2, voor Duits en er zouden voor dat vak nog veel tweeen volgen. Ik scoorde elke keer net genoeg om een 4 te krijgen op mijn rapport. In de derde heb ik zelf een gesprek aangevraagd met de decaan of het misschien niet handiger was om naar de havo te gaan, want dan kon ik de talen laten vallen. (Op die school kon je in de vierde wel een/twee betavakken laten vallen, maar geen taal) met het paasrapport een gesprek met de Natuur/Scheikunde leraar omdat hij niet begreep dat ik naar de havo ging, want 9/8/9 voor wis/natuur/scheikunde, maar daar tegenover stonden een 4 en twee 5en. Waar ik overigens wel mee over was gegaan naar 4 vwo. Aldus ik ging naar de havo met een betapakket. Dit was echt te makkelijk, ik deed niet veel huiswerk, handel deed ik in de les, ik leerde wel, want ik was daarin braaf, maar of ik nu goed leerde??? Geslaagd met drie 7en en drie 8en, Scheikunde leraar beetje boos, je had makkelijk een 9 kunnen halen, maar dat boeide me toen niet zo veel, want inmiddels een vriendje en ik ging toch het jaar erop naar 5 VWO. Dat was even lastiger, ik miste dat ik twee jaar lang weinig had moeten doen. En in de zesde had ik opeens een slechte leraar voor wiskunde waardoor ik slaagde met een 5 (nu weer een gepikeerde wiskundeleraar, die ik de drie jaren daarvoor had gemaakt, waar ik gemiddeld een 8 stond)

Ik weet nog dat ik in de brugklas blijkbaar heel timide was en dat de mentor aan mij aangaf dat ik wat meer van me moets laten horen, iets waar hij het jaar daarop een beetje spijt van had, want toen kletste ik af en toe te veel.

Op naar de Universiteit, en dat viel mij dus wel vies tegen. Scheikund id best een pittige studie, veel colleges en pratica, en dan ook nog veel (engelse) stof leren. Het lukte me niet. I. Eerst instantie nog van plan mijn P te halen in het tweede jaar, maar wel besloten om over te stappen naar het HBO. (En af gestapt van het plan P, vanwege een vak waar iik echt niet uit kwam)

HBO, net als HAVO te makkelijk, maar ik was op persoonlijk vlak mezelf tegen gekomen. En toch ietsje langer over HBO gedaan, doordat ik een stage over heb gedaan. Na wat moeilijkheden om werk te vinden uiteindelijk bijna 12 jaar bij hetzelfde bedrijf gewerkt waar ik nu al bijna een jaar ben gestopt, omdat ik me daar eigenlijk nooit gelukkig heb gevoeld. We kozen ervoor om de kinderen gelukkiger te krijgen, maar dat deed ik niet voor mezelf.

Al mij hele volwassen leven zit ik eigenlijk niet goed in mijn vel, ligt depressief. Waar ligt het nu aan? En nu toch wel wat dingen kwa herkenning, maar ik denk niet dat ik hb ben. (Ik denk wel dat mijn 11 jaar jongere broertje een vastgelopen hber is.)
Voor mijn gevoel niet erkend door mijn ouders, wat ik nu ook zie bij mijn kinderen. Ik heb van hun vooral gehoord dat ik achterlijk was.

Wat Rosie zei over het niet weten wat je aan vrienden heb, heb ik ook. Vooral toen ik mijn vrienden uit het dorp omdat ik op kamers ging.

Ik heb wel altijd vrienden gehad, maar ik heb ze helaas niet vast weten te houden en dat vind ik heel jammer. (Op manlief na, die is al meer dan 20 jaar mijn steun en toeverlaat, en veel lager opgeleid dan zijn capaciteit!)

Toen jongens interesse in mij gingen tonen, dacht ik dat ze dat alleen maar deden om me daarna te gaan pesten.

Weinig zelfvertrouwen, maar ook niet goed weten hoe ik moet leren, perfectionistisch, faalangstig, etc.

Nu weer een traject gestart bij een psycholoog om dingen op te lossen, en nu ben ik daar doorverwezen naar het autisme centrum, voornamelijk vanwege dat vrienden verhaal. Doovrerwijzende psycholoog gaf wel aan dat er dan ook een iqtest komt. En daar ben ik nu toch bang voor. Ik heb nu voor mezelf ik zit waarschijnlijk rond de 120, maar uit die test komt vast iets veel lagers. Of misschien toch? Vriendin en man denken dat er wat hogers uit komt. Maar wat er ook uitkomt. Ik hoop dat het mij verder helpt. (Vriendin zegt lees misdiagnose hoogebgaafdheid)



_________________
Dochter gr 7 voltijd hb (4-2008)
Zoon gr 5 voltijd hb (9-2010)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 27 nov 2017, 19:25 
Volwassene

Geregistreerd: 19 aug 2017, 08:42
Berichten: 73
Oei, wat een verdrietige verhalen vind ik bij dit onderwerp. Wel heel verhelderend, want ik dacht zo langzamerhand echt dat het tegenwoordig allemaal zo ingewikkeld geworden is. Ik had namelijk zelf een prima schooltijd. Kennelijk was het dus altijd al voor een deel van de kinderen ingewikkeld.

Zelf denk ik met veel plezier terug aan mijn basisschool, waar we met 15 kinderen in de klas een behoorlijk hechte club waren.Als er eens een keertje iemand verhuisde vonden we dat héél zielig. Dat leidt er nog steeds toe dat ik moeite heb met het idee van schoolwisseling bij mijn kinderen. Ze hebben al eens moeten wisselen, omdat de oude school sloot, maar nog een keer....brrr. Ik kan me weinig van de lessen herinneren, maar wel dat ik altijd plaatjes uit mocht zoeken, omdat ik nul fout had. En in onze klas was het een 'feit' dat ik het best in taal was, terwijl een jongetje het best in rekenen was. Ik scoorde hoog op de CITO (geen idee hoe hoog) en kreeg VWO-advies.

Op het VWO weer erg gezellig gehad met een vast vriendinnenclubje. Weinig uitgevoerd en dat resulteerde meestal in net over gaan met een paar hoge cijfers. Wiskunde was een drama, dat vond ik echt niet logisch. Ik kon het nog laten vallen (laatste jaar dat dat kon, geloof ik). Dat bleek me wel te beperken in mijn keuze voor vervolgstudie, dus ik koos voor een letterenprop en toen een hoofdfase studie. Waar ik in een keer door mijn VWO heen gerold was zonder al te veel inspanning (okay, mijn moeder heeft me wel van de 5e naar de 6e gekletst :oops: ) deed ik eindeloos lang over de universiteit. Veel uitstelgedrag. Uiteindelijk wel gehaald.

Wat ik nu pas zie is hoeveel effect dit alles heeft. Mijn man heeft een vergelijkbare schoolcarrière (met andere sterke kanten en verder ook totaal andere persoonlijkheid) en we zijn allebei goed in ideeën, maar hopeloos in de uitvoering en vooral het afronden. We gaan allerlei verantwoordelijkheden, die niet al te leuk zijn (denk belastingaangifte, rekeningen betalen, huishouden), uit de weg, wat soms daadwerkelijk tot problemen leidt. Of het echt te herleiden is tot wat we al of niet in de schooltijd geleerd hebben? Ik begin steeds meer te denken van wel en waar ik eerst bij met name onze zoon nog dacht:"Nou ja, wat geeft het als hij het makkelijk vindt en vindt dat hij niets leert. Iemand moet de beste van de klas zijn.", begint dat beeld toch duidelijk te kantelen. Ik gun hem vooral een makkelijker volwassen leven, voor zover je daar invloed (als ouder) op hebt.


Laatst bijgewerkt door Maccupid op 27 nov 2017, 22:34, in totaal 1 keer bewerkt


_________________
Maccupid
Dochter (2007)
Zoon (2009)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: eigen schoolperiode
BerichtGeplaatst: 27 nov 2017, 21:14 
Volwassene

Geregistreerd: 29 maart 2011, 16:43
Berichten: 233
Allereerst ben ik niet hb :lol: (in ieder geval nooit getest - de testen die ik gehad hebben wezen uit dat ik ofwel zwakbegaafd of heel slim was - geen pijl op te trekken dus).

Basisschool: vroege leerling, kon lezen voordat ik in klas 1 (nu groep 3) kwam, ik was een dromer, op rapport stond dat ik over een enorme fantasie beschikte, speelde graag piano (gewoon zelf mee begonnen toen ik 5 was, leuk noten ‘lezen’), tekende veel, verslond boeken, soms een vriendinnetje, veel gepest. Advies: mavo. Laat haar maar iets met haar handen doen, ze heeft geen concentratie, staart veel te veel naar buiten en tekent liever (als ik na een kwartier klaar was met rekenen, verveelde ik me en ging op mijn opdrachtblad tekenen, die stond dan zo vol, dat je de antwoorden niet meer kon lezen).
Pas in de laatste klas, wilden kinderen mijn ‘vriend’ zijn, maar dat vond ik enorm hypocriet, omdat ze dat alleen wilden zijn omdat ik een ongeluk had gehad in de zomervakantie en ze dat wel interessant vonden). En toen kwam de eindcito: 550 en dus VWO-score.

VO: naar een brugklas havo/vwo, niveau vwo (er waren twee stromingen), maar basisschool wilde het eerder gegeven ‘mavo’ advies niet aanpassen. Na dat eerste jaar, weinig op school, nog i.v.m. eerdere ongeluk, einde van het jaar twee vijven en moest ik van vwo naar 2 MAVO. Daar ging mijn droom: dierenarts worden!

Vanaf toen ging het slechter. Heel erg gepest, haalde hoge cijfers, maar leerde niets. Deed expres toetsen fout, zodat ik dan een 1 zou halen, zodat ik niet gepest zou worden. Conclusie van ouders en docenten: ze is lui....

Toch naar HAVO, in vierde blijven zitten, in examenjaar herkansing voor Engels. Ik moest een 8,5 halen om te kunnen slagen!ik haalde een 8,4...

And so on...
Dierenarts ben ik niet geworden. Wel mavo, havo en meao-diploma, (kunst)academie gedaan en later nog propadeuse psychologie (bijna gehaald) toen ik fulltime werkte.

En nu een hoogbegaafde dochter, de allerliefste schat, die op school de nodige hobbels tegenkomt: als ze maar blijft dromen!



_________________
mama van dochter (januari 2005, HB) 2e jaar TTO (vwo)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
 Pagina 2 van 3 [ 41 berichten ]  Ga naar pagina Vorige  1, 2, 3  Volgende


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar: