Het is nu 12 dec 2019, 04:08




 Pagina 1 van 1 [ 14 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 15:55 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 03 maart 2010, 20:14
Berichten: 913
Ik was gister op verzoek van zo ongeveer iedereen in onze familie maar eens naar de huisarts gegaan. Onze zoon zit sinds november depressief thuis en onze dochter is in december onverwacht snel van school gewisseld omdat het ineens echt de spuigaten uitloopt. Het idee van iedereen was, misschien heeft de huisarts nog ideeën wat je op dit moment zou kunnen doen (of lees: moeders zijn soms zo lekker eigenwijs in het doorzeuren dat je van ze af wilt zijn :D ).

In het gesprek met de huisarts heb ik het verhaal voorgelegd (en ja dan houdt ik het niet altijd helemaal droog) en gaandeweg het verhaal over de strijd die we al jarenlang voeren had ze ineens het idee waar het aan lag. Ik probeer te veel voor mijn kinderen te regelen, misschien is het handig om samen met een coach te gaan kijken welke delen in de zorg voor mijn kinderen ik los kon laten. Je moet niet overal bovenop zitten, maar de kinderen zelf de ruimte geven om die stappen te maken in het onderwijs. Je moet gewoon vertrouwen hebben in de leerkrachten en professionals :shock: . Ik heb haar wat verbaasd aan staan kijken en heb het maar zo gelaten. Kon even de energie niet opbrengen om weer iemand uit te leggen hoe het zit.

Ze vroeg me aan de hand daarvan een lijst in te vullen die,achteraf gezien, overspannenheid/burn-out moet inschatten. In die lijst scoorde ik bijna constant nul qua problemen. Maar toen ik de verwijzing kreeg van de huisarts stond daar dat ik (ondanks dat ze netjes aangaf dat ik vrijwel nul scoorde) zeer waarschijnlijk overspannen was of een burn-out had en of de coach (lees:psycholoog) daarin diagnosestelling en behandeling in wilde geven.

Nu heb ik vroeger echt een burn-out gehad, dus ik weet hoe het voelt. En ik voel me de laatste weken, afgezien van al het gezeur rondom het krijgen van vergoedingen (piekeren kon ik daarom wel aanvinken op de lijst), eigenlijk beter dan ik me in jaren heb gevoeld. ik heb eindelijk een kind wat zichzelf weer is en geen stempel meer op het gezin drukt, waardoor ik ook weer wat tijd voor mezelf krijg (heb zelfs weer echt vrije tijd, heerlijk :D :D :D ). Als ik iets niet ben is het overspannen, maar je zou het er haast van worden.

Ben er nu dus wel achter dat mijn huisarts niks van hoogbegaafdheid snapt. Maar het blijft zeer doen om onbegrepen te worden op plekken waar je juist hulp verwacht en om een of andere reden kan ik me er niet goed tegen wapenen.



_________________
Moeder van een HB kereltje (zomer 2005) en een zeer snel prinsesje (winter 2008)

"De beschaving van een volk en haar morele vooruitgang is te meten aan de mate van respect waarmee ze met hun dieren omgaan"

Mahatma Gandhi
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 17:39 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 04 apr 2011, 10:08
Berichten: 2074
Klinkt wel als flinke miscommunicatie tussen jullie...
Wat was het precies waar je naar op zoek was? De huisarts dacht blijkbaar hulp voor jezelf. Was dat ook zo?


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 17:59 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 12 apr 2011, 16:35
Berichten: 2194
Woonplaats: Den Haag
Afgaande op wat je schrijft, vind ik de uitkomst niet vreemd: dat je huisarts zich richt op jouw welbevinden en je daarvoor een doorverwijzing geeft. Wat is de reden dat je aangeeft dat zoveel mensen zeggen dat jij naar de huisarts moest gaan? Het klinkt daardoor alsof je het zelf niet persé wilde. Had je wel een duidelijke hulpvraag die ook bij de huisarts op zijn plek was? Misschien is er daar miscommunicatie ontstaan tussen jou en de huisarts? (die in 10 minuten toch moet bepalen wat voor behandeling- of niet- er gewensst is)

Citaat:
Het idee van iedereen was, misschien heeft de huisarts nog ideeën wat je op dit moment zou kunnen doen

De huisarts zal kijken naar of doorverwijzing wenselijk is, de huisarts is toch geen partij om inhoudeijk met je uit te wisselen over wat je kunt doen?

Je geeft aan dat je een jarenlange strijd hebt doorgemaakt en blijkbar heeft de huisarts daaruit begrepen dat het je zwaar valt (Wel bijzonder dat huisarts je een screeningsvragenlijst laat invullen waaruit -naar ik begrijp- niet uitkomt dat je spanningsklachten zou ervaren) en dat je daarbij coaching nodig hebt. Voor vergoede zorg kom je al snel uit naar de vraag naar diagnose, en dan is het niet raar dat ze overspannenheid/burnout opgeeft als richting.



_________________
ECHA-specialist hoogbegaafdheid en Psycholoog NIP
http://www.sachageerlings.nl
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 18:52 
­
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 27 sep 2010, 10:48
Berichten: 3970
Ik snap wat Sacha schrijft.

maar de cynische ik denkt toch, ja hoor, het is weer de moeder. Zij doet alles fout, het kind is een slachtoffer van vermorzelende moederliefde, laat het maar aan de deskundigen over, die weten wat goed is. Een moeder weet niets. Ze is gewoon een soort stompzinnige baarmoeder waar je nog zon 18 jaar last van houdt.



_________________
“Concerning matter, we have been all wrong. What we have called matter is energy, whose vibration has been so lowered as to be perceptible to the senses. There is no matter.” Albert Einstein
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 19:16 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 12 apr 2011, 16:35
Berichten: 2194
Woonplaats: Den Haag
Huisarts ziet moeder die vertelt (deels in tranen) dat dingen haar zwaar vallen? Wat zou de huisarts dan kunnen doen?
Huisarts dacht als oplossing "hoe kan zij het voor zichzelf minder zwaar maken?" en deed een gooi naar oplossingen. Huisarts is geen psycholoog!



_________________
ECHA-specialist hoogbegaafdheid en Psycholoog NIP
http://www.sachageerlings.nl
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 20:00 
­
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 27 sep 2010, 10:48
Berichten: 3970
Moet de huisarts altijd iets doen?

Als er geen duidelijke hulpvraag is, maar iemand komt voor zijn kinderen (en niet voor zichzelf) dan kan de huisarts ook achterhalen wat de hulpvraag ís, en dit in samenspraak met de patient. Niet voor de patient, dat lijkt me echt voer voor grote miscommunicaties.

En mijn ervaring is dat je dan als patient zwaar in de achterhoede zit, want het is dan niet meer makkelijk, om de daadwerkelijke hulpvraag nog boven water te krijgen - de conclusies zijn immers nu al getrokken - en dit zorgt dan dus dat er mogelijk geen hulp wordt geboden voor het probleem.

Dan krijg je hulpverlening op wat de hulpverlener denkt dat het probleem is, niet wat de patient als het probleem ervaart.

Ik vraag me af wat voor oplossingen dat dan biedt.



_________________
“Concerning matter, we have been all wrong. What we have called matter is energy, whose vibration has been so lowered as to be perceptible to the senses. There is no matter.” Albert Einstein
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 20:12 
Volwassene

Geregistreerd: 04 mei 2015, 21:32
Berichten: 373
Ik denk dat Kacela niet zozeer naar de huisarts ging voor haar zelf maar voor haar kinderen.

Uit een ander topic begrijp ik dat de aanvraag voor specialistische hulp (via CJG) voor haar zoon niet loopt. Ik denk dat de familie haar aangeraden heeft om naar de huisarts te gaan om te kijken of die nog ideeën heeft. Ik denk inderdaad dat als dat het geval is, het verhaal bij de huisarts niet goed is overgekomen. Er is dan inderdaad sprake van miscommunicatie. Om die vorm van miscommunicatie enigszins te voorkomen, maak ik dan altijd een afspraak op naam van mijn kind. (Ik dat geval is het ook niet verstandig om over twee verschillende kinderen te gaan praten) Maar inderdaad ook dan heb je geen garantie dat je huisarts het verhaal begrijpt. Veel huisartsen zullen het verhaal rond problematiek rond hoogbegaafdheid ook niet begrijpen. Ik heb een huisarts die echt wil meedenken, die heeft al eerder een patiënt gehad waar pas op volwassen leeftijd bleek dat deze niet een vorm van autisme had, maar hoogbegaafd was. Deze staat dus open voor je verhaal. De andere huisarts zou hoogst waarschijnlijk net als de huisarts van Kacela reageren.

Ik raad je aan om met je man nog een keer terug te gaan naar de huisarts. Het gaat namelijk bij je kinderen niet om problemen die zich vanzelf oplossen en het is verstandig om hem of haar dat duidelijk te maken. Ik las bijv. in een advertentie van het samenwerkingsverband (basisschool) dat twee derde (inderdaad je leest het goed) van de kinderen die thuiszitten, kinderen zijn die hoogbegaafd zijn. (Ik kan persoonlijk die cijfers niet na gaan maar ik ga er vanuit dat bij hun de cijfers bekend zijn) Onze onderwijsconsulent gaf aan dat de helft van de kinderen die ze moet begeleiden (waar dus niet meteen een oplossing is) hoogbegaafd is. Dat is dus een oververtegenwoordiging. Mocht je huisarts dan nog geen begrip hebben dan kan het verstandig zijn om naar een andere huisarts over te stappen. Hij of zij geeft dan niet de steun die je zoekt.



_________________
Moeder van een zoon (vermoedelijk) HB mogelijk sprake van een misdiagnose ASS.
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 22 maart 2019, 20:26 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 12 apr 2011, 16:35
Berichten: 2194
Woonplaats: Den Haag
Citaat:
Als er geen duidelijke hulpvraag is, maar iemand komt voor zijn kinderen (en niet voor zichzelf) dan kan de huisarts ook achterhalen wat de hulpvraag ís, en dit in samenspraak met de patient. Niet voor de patient, dat lijkt me echt voer voor grote miscommunicaties.


Ja, daar ben ik het inderdaad mee eens!

Wat dat betreft zou bij huisarts ook een bel kunnen gaan rinkelen als ze vragenlijst ingevuld terugkrijgt en de scores niet wijzen in richting van spanningsklachten.

Overigens vraag ik me dan wel af waarom topicstarter die vragenlijst heeft ingevuld als zij er niet voor zichzelf kwam?

Het lijkt inderdaad mis gegaan op het punt hulpvraag.



_________________
ECHA-specialist hoogbegaafdheid en Psycholoog NIP
http://www.sachageerlings.nl
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 04 apr 2019, 09:59 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 03 maart 2010, 20:14
Berichten: 913
Door de griep duurde reageren even langer dan de bedoeling was, maar nu ook weer een reactie van mijn kant.

@sjuut. Goede uitleg.

Mijn familie raadde aan om naar de huisarts te gaan om te overleggen of deze nog wat met de situatie kon. We hebben een redelijk gevecht (hopelijk gehad) met het CJG en misschien dat de huisarts nog wat tips kon geven of mogelijkheden had. Die hoorde echter het verhaal aan en trok de conclusie dat er momenteel toch een rustige situatie was, want dochter zit op nieuwe school, zoon heeft zorgboerderij en CJG is betrokken (de rest praatte ze overheen) en knapt op, dus er is geen situatie die haar hulp behoefde. Waarna ik uit frustratie in tranen uitbarstte.

Ik heb vroeger een burn-out gehad, dus weet hoe het voelt. En ik voel me eerlijk gezegd beter dan ik me in jaren (zelfs jaren voor de burn-out) heb gevoeld. Was alleen even zeer gefrustreerd. Wilde vorige week nogmaals met haar gaan praten en uitleggen dat wat zij zag geen overbelasting is maar een uiting van frustratie op de muur van onbegrip en onkunde waar je met hoogbegaafde kinderen steeds tegenaan loopt. Maar toen kreeg ik de griep (heel leuk gesprek met de assistente gehad. Ik kan niet naar de dokter, want ik ben ziek. Die had ze nog niet eerder gehad :D ). Dus we moeten nog een nieuwe poging wagen.

Ik heb vroeger altijd een huisarts gehad die het juist wilde weten als er ingewikkelde dingen speelde. Soms alleen maar om aan te horen. Als er later dan iets gebeurde wist ze in welke situatie er thuis speelde, waardoor het behandelen veel beter verloopt. Maar ik denk dat deze huisarts niet dezelfde lijn volgt (helaas zit de oude huisarts 85km verderop).

Maar het was vooral mijn frustratie over het onbegrip waar je, niet alleen bij de huisarts, tegenaan loopt.



_________________
Moeder van een HB kereltje (zomer 2005) en een zeer snel prinsesje (winter 2008)

"De beschaving van een volk en haar morele vooruitgang is te meten aan de mate van respect waarmee ze met hun dieren omgaan"

Mahatma Gandhi
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 04 apr 2019, 15:51 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 04 apr 2011, 10:08
Berichten: 2074
Goed dat je gewoon weer een nieuwe afspraak maakt met de huisarts.
Toch kan ik me vanuit het gezichtspunt van de huisarts wel voorstellen dat ze zo reageert. Bij burn-out merk je het zelf vaak pas wanneer je helemaal instort. Maar de omgeving of de huisarts ziet al veel langer dat iemand zich te verantwoordelijk voelt, hoge eisen stelt, doorgaat en de spanning laat oplopen totdat het werk af is of de problemen opgelost zijn.
Het is op basis van jouw korte gesprek dus geen hele gekke inschatting.
Een screening op burn-out gaat wat ver. Maar het onbegrip over hb en de problemen daarbij is natuurlijk een blijvend iets. Het gaat een tijdje rustig en dan kunnen er toch opeens weer dingen opkomen waardoor het niet lekker loopt. Ik stap op zulke momenten dan meteen in de regelmodus, ga vanalles uitzoeken, helpen, regelen enz en gun mezelf pas rust als het weer op de rit staat. Het lijkt een beetje alsof jij er ook zo instaat. (Maar misschien ook niet hoor, op afstand is het niet goed in te schatten eigenlijk).

Maar: eigenlijk is het niet jouw probleem en ben jij er niet verantwoordelijk voor. Je zoon heeft een probleem. Je gaat je zoon hulp aanbieden als moeder. En extra hulp voor hem helpen zoeken. Je man kan dat ook doen. Je kunt iemand zoeken om hierover te sparren. Een huisarts kan, maar zal je vrijwel altijd doorverwijzen naar een psycholoog in zo'n situatie. Je zoon kan ook zelf meegaan naar de huisarts.
Als jij dit jouw probleem maakt, kan je zoon zich bezwaard gaan voelen dat hij dit probleem heeft, dat hij het veroorzaakt. Maar wat nu speelt is op zijn pad gekomen. Hij kan er veel van leren over zichzelf voor zijn verdere leven.
Als je het loslaat en bij hem neerlegt, voelt hij de ruimte om het zelf op te lossen. En krijg jij ruimte voor het verwerken van je gevoelens hierover. Want het is niet niks wat er allemaal gebeurt.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 12 apr 2019, 13:19 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 03 maart 2010, 20:14
Berichten: 913
Bissi schreef:
Het lijkt een beetje alsof jij er ook zo instaat
Dat klopt wel.

Ik heb het de afgelopen jaren veelvuldig geprobeerd om de 'professionals' het op te laten lossen, maar daarna moest ik nog meer ellende opdweilen. Dus helaas moet ik ook echt steeds alles regelen. Maar de hulp die mijn zoon nu krijgt laat hem zien dat hij de verantwoordelijkheid heeft en dat hij ook de mogelijkheid heeft om verandering in de situatie te brengen (voor hem heel belangrijk). Hij weet dat hij er weinig (maar niet niks) aan kon doen dat hij in deze situatie is beland, maar dat hij zelf kan bepalen hoe hij hier uit gaat komen. Hierdoor kan ik langzaam wat meer aan hem over laten.



_________________
Moeder van een HB kereltje (zomer 2005) en een zeer snel prinsesje (winter 2008)

"De beschaving van een volk en haar morele vooruitgang is te meten aan de mate van respect waarmee ze met hun dieren omgaan"

Mahatma Gandhi
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 12 apr 2019, 16:00 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 04 apr 2011, 10:08
Berichten: 2074
Dat is eigelijk het begin van een positieve ontwikkeling voor hem dan ook. Het zou mooi zijn als hij er uiteindelijk sterker uitkomt. Soms moet je vastlopen om een nieuwe weg in te kunnen slaan. En dat besef je vaak achteraf pas.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 02 jul 2019, 12:33 
Volwassene

Geregistreerd: 22 dec 2017, 12:28
Berichten: 30
Ik heb met veel belangstelling je verhaal en alle reacties gelezen. Als moeder is het inderdaad niet altijd makkelijk een evenwicht te vinden in de zorg en in het zorgen maken en tussen hetgeen je zelf voelt of aankan. Het zit niet in onze aard dingen op hun beloop te laten en ons geen zorgen te maken. Het besef dat je hulp nodig hebt is al een eerste stap, een gesprek met je huisarts is een tweede stap, eraan werken is een derde stap. Dit is mijn bescheiden raad en ik vroeg met af of je er daadwerkelijk aan het doorkomen bent en hoe het nu met je gaat.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: onbegrip
BerichtGeplaatst: 12 sep 2019, 13:52 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 03 maart 2010, 20:14
Berichten: 913
@VrouwM: Praten met iemand die totaal geen verstand hiervan heeft zag ik echt niet zitten. Daar had ik er al genoeg van om me heen. Mijn man vroeg mij daarna echter of er geen forum was voor ouders van thuiszitters, aangezien ik hier ook mijn ei af en toe kwijt kan. Ik heb contact gezocht met een groep ouders van (hoogbegaafde) thuiszitters en daar vond ik veel herkenning. Dat maakte het voor mij al een stuk makkelijker te verwerken. Weten dat er nog veel meer ouders in hetzelfde schuitje zitten, alhoewel ik schrok van de aantallen.

Via dat forum kwam ik in contact met een moeder die een soortgelijke situatie heeft meegemaakt en zij wees mij op een democratische school hier in de buurt waar kinderen gewoon als kinderen worden gezien, ongeacht hun 'labeltje'. Het bleek dat hier veel vastgelopen kinderen zaten (de meeste die binnenkomen zijn 8 of 13, lijkt het), en mijn zoon voelde zich hier eigenlijk meteen thuis. Dit gaf ons ook wat adem, er was misschien toch een plek waar hij terecht kon en tot zijn recht kon komen.

Hij zit nu twee weken op deze school, nadat hij voor de vakantie ook al een week had meegedraaid. Het verschil is verbazingwekkend en nu pas kom ik er achter hoeveel energie die mij al die jaren gekost heeft. Gewoon 's avonds niet van uitputting op de bank neerploffen en je naar je bed slepen, maar nog energie hebben. Overdag niet bijtanken, zodra hij even wel is, maar energie hebben om ook echt wat te gaan doen. Ik kwam er achter dat ik eigenlijk al die jaren aan het overleven ben geweest. En dan vind je je rust en weet je eigenlijk niet eens wat je met je tijd aan moet, omdat je zelf eigenlijk niet meer weet wat je wilt. Ofwel het echt verwerken begint nu pas.

En onbegrip zullen we blijven houden, vrees ik, aangezien democratisch onderwijs nou niet echt binnen het gangbare straatje past hier in Nederland. Nou past mijn zoon daar ook niet in, dus dat scheelt :D



_________________
Moeder van een HB kereltje (zomer 2005) en een zeer snel prinsesje (winter 2008)

"De beschaving van een volk en haar morele vooruitgang is te meten aan de mate van respect waarmee ze met hun dieren omgaan"

Mahatma Gandhi
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
 Pagina 1 van 1 [ 14 berichten ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar: