Het is nu 19 aug 2018, 07:07




 Pagina 1 van 1 [ 7 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: Ergens voor durven gaan!
BerichtGeplaatst: 12 feb 2018, 22:17 
Volwassene

Geregistreerd: 15 mei 2016, 12:19
Berichten: 498
Wij hebben heel veel problemen gehad met onze jongste dochter. Nadat ze extreem is vastgelopen op school en een langere periode onder gepresteerd heeft kwam ze tegen een depressie aan rond groep 4.
Inmiddels is er van alles ingezet en gaat het aanzienlijk beter met onze dochter. Mede daardoor is het opgevallen dat er 1 gebied is waar ze echt op achterblijft wat eigenlijk alles beinvloed. Dit lijkt in de weg te zitten om door te groeien naar lekker in haar vel zitten.

Ze zegt niets leuk te vinden behalve 2 a 3 dingen, niets te willen leren en nergens beter in te willen worden. (ook geen dingen buiten school of met spelletjes of wat dan ook). Wij zien juist dat er veel dingen zijn die ze stiekem best leuk vindt, maar dit benoemen is echt een no go.
Ze raffelt vrijwel alles af, doet overal Net genoeg voor of wat ze denkt dat mensen vinden dat er moet gebeuren om te zorgen dat ze niet gaan zeuren. Ze gaat eigenlijk nergens voor. Zelfs als ze iets leuk lijkt te vinden doet ze niets extra's dan strikt noodzakelijk is. Dit resulteert in steeds tegenvallende resultaten, zowel bij een knutsel, als op school, als in sporten, als in eigenlijk alles.
Vervolgens geeft ze aan dat die tegenvallende resultaten haar niets doen en dat ze er eigenlijk niets bij voelt terwijl haar hele lijfje iets anders vertelt.

Wij zijn van mening dat het belangrijk is dat onze dochter leert dat je soms iets wilt bereiken en dat het je een goed gevoel geeft als je daar voor gaat. Zodat ze de dingen die ze graag wil in het leven (al gaat het om je husi inrichten zoals je graag wilt ofzo) haalbaar worden. Want dat zijn ze nu niet. Terwijl ze wel degelijk grote dromen heeft.

Ze heeft een training mindset gehad, hierdoor is er wel iets verbeterd, maar de kern is nog niet opgelost.
Ik zou het mooi vinden als ze iets meer durft toe te geven dat ze het lastig vind dat ze iets niet kan en toegeeft dat ze er graag beter in zou willen zijn, waardoor je haar kan helpen er voor te gaan.

Toen ze heel jong was.. tot 2 1/2 jaar ongeveer kon ze wel dgelijk gaan voor wat ze wilde. Ze was een enorme doorzetter die zelf besloot iets te willen leren en daar ook oefenmethodes voor te bedenken. Sommige dingen kon ze daardoor toen beter dan nu. Zo kon ze beter kleuren toen ze 2 1/2 was dan nu ze 9 is. Wat puur met haar wilskracht te maken heeft.

Heeft iemand in een soortgelijke situatie gezeten en tips en trucks hoe we hiermee aan de slag kunnen. Of wat juist wel en niet werkte. Vrijwel alle ervaringen zijn welkom.



_________________
jongen (1998), meisje (2002), meisje (2008)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Ergens voor durven gaan!
BerichtGeplaatst: 13 feb 2018, 10:00 
Volwassene

Geregistreerd: 04 maart 2010, 14:37
Berichten: 973
Hoi, wat een lastige situatie.
Mijn eerste indruk, als ik je verhaal zo lees, is dat er zoveel gebeurd is, je dochter al heel veel heeft meegemaakt. Er is van alles ingezet, en misschien daardoor ook heel veel benoemd, wat bij andere kinderen eigenlijk meer vanzelf gaat. Ik zou me kunnen voorstellen dat 'iets leren' gewoon een beetje een beladen onderwerp is geworden voor je kind. (dit is iets wat ik wel herken bij een van mijn kinderen).
Je schrijft dat ze niets leuk vindt, behalve 2 à 3 dingen. Dat vind ik al heel wat, er zijn dus dingen die ze leuk vindt. Mag ze die dingen ook doen, gewoon er plezier in hebben, zonder (misschien indirect) het gevoel te hebben dat ze er beter in zou 'moeten' worden? Zijn er momenten dat je haar echt ziet genieten? Voelt ze de vrijheid om te spelen, om lekker bezig te zijn - ongeacht het resultaat?

Het zou kunnen zijn dat ze van daaruit het gevoel, de verbinding met zichzelf moet terugvinden. En dat de rest pas daarna komt.

Je schrijft dat je het belangrijk vindt dat je dochter leert om iets te bereiken. Wij hebben als ouders, vanuit onze ervaring, vaak heel specifieke ideeën over hoe dat zou moeten, iets leren, ergens steeds beter in worden, maar ik heb ontdekt dat onze kinderen soms juist iets via een omweg bereiken, en dat we ze die ruimte moeten geven.
Mijn zoon speelde bijvoorbeeld piano en was daar heel talentvol in, maar studeerde niet of nauwelijks. Op een gegeven moment merkte ik ook dat dat zo'n beladen onderwerp was geworden dat ik het losgelaten heb. Wat ik wel gedaan heb ik zorgen voor veel gelegenheden voor hem om samen te spelen met anderen. Omdat dat de momenten waren waarop ik zag dat hij genoot. En hij speelt nog steeds, en het samenspelen blijkt nu erg belangrijk voor hem. En ja, hij was er vast (veel) beter in geworden als hij wel altijd zelf had gestudeerd, maar ik ben nu blij dat hij nog steeds die verbinding heeft.

Ik weet niet of ik je hiermee help, want ieder kind is weer anders.
Veel sterkte in elk geval.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Ergens voor durven gaan!
BerichtGeplaatst: 13 feb 2018, 20:57 
Volwassene

Geregistreerd: 15 mei 2016, 12:19
Berichten: 498
dank je wel voor je bericht!

Ik denk zeker dat leren een beladen onderwerp is geworden! dat is denk ik 1 van de problemen. Waar leren inderdaad iets leuks en spannends was, is het veranderd in een 'moeten ding' die volwassenen van je willen.

Ik moet zeggen dat ik die paar dingen die ze leuk vind ook heel wat. En die dingen mag ze zeker doen! ze hoeft daar helemaal niets in, juist niet, want we zijn bang dat ze ook deze dingen verliest.
ze geniet van het spelen met haar my little pony's, waar het verhaal meer in haar hoofd dan op de tafel gebeurd :) en ze is heeel veel op pad met vriendjes en vriendinnetjes. iets wat we enorm waarderen en waar we dus ook bewust veel tijd voor inroosteren. We proberen te zorgen dat het maar zelden voor komt dat zij echt niet kan spelen door afspraken van ons. Deze dingen waren weg in groep 4 toen het heel slecht ging, maar zijn inmdidels weer vollop aanwezig en daar genieten wij onwijs van.

Wat mooi dat jullie met het pianospelen een manier gevonden hebben om hem te laten spelen. Ging hij thuis ook niet stiekem uit zichzelf oefenen?? mijn dochter zou dat dus weigeren.. en ook wanneer ze ergens anders is zou ze absoluut niet met de ander gaan spelen, tenzij het andere kindje aan zou dringen. Zou ze dan achter de piano stappen zou ze er na een tijdje niet meer over nadenken en dan wel heel erg genieten.

Ik moet zeggen dat ik de resultaten van zeker de dingen buiten school niet belangrijk vind voor mezelf, maar ik vind het heel moeilijk om haar teleurgesteld te zien over haar eigen resultaten. ze baalt dan echt van zichzelf haar zelfvertrouwen zie je echt deuken krijgen op die momenten.

Ook benoemd ze dan bijv.. dat ze een ander kindje helpt op haar sport om beter te worden, want als zij zelf dan haar droom niet kan halen, wellicht een ander wel. Terwijl het gaat om dingen die prima binnen haar handbereik liggen en niet gaan om topsporters bijv.

Ik ben wel met je eens dat die verbinding houden veeeeel belangrijker is dan ergens goed in zijn.
Ik zou gewoon graag zien dat ze zich goed voelt over haar eigen prestaties, ipv teleurgesteld in zichzelf, omdat ze ergens wel weet dat ze de kantjes er van afgelopen heeft.
Heeeeel nu en dan is er een situatie dat ze dat niet doet. zo'n 1 keer in 2 maanden ofzo. En dan voelt ze zich de rest van de dag zo trots en zo vrij en oogt ze zo veel tevredener. Dat is geloof ik waar ik naar zoek.



_________________
jongen (1998), meisje (2002), meisje (2008)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Ergens voor durven gaan!
BerichtGeplaatst: 13 feb 2018, 23:40 
Volwassene

Geregistreerd: 04 maart 2010, 14:37
Berichten: 973
Ik snap zeker wat je bedoelt, en ik kan me voorstellen dat het heel lastig is om dat steeds te zien gebeuren.
Zegt ze dat ook zelf letterlijk zo, dat ze andere kinderen helpt om hun droom te halen, omdat ze dat zelf niet kan? Praat ze met jullie over haar dromen, of is dat ook te beladen?
Nee mijn zoon ging ook niet stiekem thuis oefenen. Hij had een gekke manier van leren waardoor hij toch 'ineens' een stuk kon spelen als het nodig was. Maar echt oefenen hoorde je hem zelden of nooit.
Misschien moet jouw dochter ook nog een manier van leren vinden die bij haar past, waar ze zich goed in voelt.
Wel heel fijn dat ze vrienden en vriendinnetjes heeft waar ze graag mee optrekt. Hoe is ze dan, als ze met anderen speelt: leider of volgend? En wat goed dat ze ook andere kinderen helpt bij het sporten. Dat ging mijn zoon op zeker moment ook doen (hij ging zeilles geven aan jonge kinderen) en dat heeft hem heel erg veel opgeleverd.
Misschien steekt ze haar energie wel in heel andere dingen (innerlijk) en is er wel degelijk groei, ook al zie ja dat niet zo in concrete resultaten.
Het zijn maar wat suggesties, want ik ken je dochter niet en weet te weinig van jullie achtergrond.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Ergens voor durven gaan!
BerichtGeplaatst: 14 feb 2018, 07:11 
Volwassene

Geregistreerd: 21 dec 2017, 11:42
Berichten: 218
Bij onze zoon heb ik gevraagd of hij ook zulke hoge eisen aan ons stelde, of hij het erg vond wanneer wij een fout maakte. Dat was dus niet erg. En heb hem verteld dat je juist fouten moet maken om te kunnen leren.
Daarna de fouten die ik per ongeluk maakte, uitvergroot en om gelachen. Sindsdien lijkt het echt veel beter te gaan en hij er niet meer zo over denkt.(niet dat hij nu graag een fout maakt :lol:, overal goed in zijn is natuurlijk leuker ) Een andere moeder had een spelletje gemaakt met bewust alles fout doen en dat met veel plezier.

Hoop dat je dochter het zichzelf wat makkelijker gaat maken.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Ergens voor durven gaan!
BerichtGeplaatst: 14 feb 2018, 09:55 
Volwassene

Geregistreerd: 23 nov 2011, 22:58
Berichten: 1070
Onze oudste had in groep 5/6 (onder andere) een moment dat hij het op leek te geven. Waarom zou je je inzetten, wat levert het me op, laat me maar gewoon met de lego spelen. Het enthousiasme was totaal weg. Inderdaad wat je beschrijft: als hij ergens voor gaat dan zie je de energie en de zin in het leven terug komen.

Bij oudste was en is het probleem het starten. Hij kan niet goed overzien hoe hij moet starten, denkt het niet te kunnen. Dat hebben we aangepakt door iets te kiezen waarvan we dachten dat hem dit aan zou spreken (programmeren) en hem op weg te helpen (want met een paar aanwijzingen snapt hij het al :roll: , wij zitten dan nog te puzzelen). Hopelijk genoeg van deze ervaringen en hier ook naar refereren, maakt dat hij zijn patroon herkent en we helpen hem daar goede strategieen voor te ontwikkelen. Nu in groep 8, lijkt dat een beetje zijn vruchten af te werpen.

Iets anders wat we gedaan hebben is met hem naar middelbare scholen gaan kijken op internet. Welk niveau heeft hij, kan hij halen. We namen aan dat het technasium hem enorm zou aanspreken. In zijn geval werd hij daar helemaal enthousiast van. Uitgelegd dat hij dan wel met zijn schoolwerk, ook datgene waar hij de zin niet zo van inzag, op een een bepaald niveua zou moeten blijven presteren en inzetten. Overigens wetende dat hij dit makkelijk aankon natuurlijk. Met twee vingers in zijn neus haalt hij overal cito A/A+ voor. Nu we zijn overzicht hebben van de cito's van alle jaren zie je duidelijk waar zijn dipmomenten zitten, waarin hij niet genoeg uitdaging kreeg en weer extra werk nodig had: in die momenten zie je dat hij op de cito's her en der een niveau zakt om de cito erna weer op A+ te zitten.

Helaas geen pasklare oplossing en elke keer weer praten met zoonlief, school, nieuwe strategieen verzinnen...



_________________
Zoon T (8-2006), zoon M (5-2010)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Ergens voor durven gaan!
BerichtGeplaatst: 14 feb 2018, 20:08 
Volwassene

Geregistreerd: 15 mei 2016, 12:19
Berichten: 498
Ze zegt inderdaad zelf dan dat ze zo'n droom helpt behalen bij een ander.
Ze praat bij ons heel weinig over haar dromen of doelen. Heel af en toe komt zo'n opmerking tussendoor, waardoor je weet dat die droom er wel is.

3 bekende doelen momenteel zijn: Het behalen van het tweetalig vwo, dat lijkt haar geweldig.
Een zwarte band halen terwijl ze nog jeugd is
sparen voor een speelgoed huis van sylanian die 100 euro kost.

drie dingen die in haar mogelijkheid liggen, maar waarvan de bovenste 2 niet behaald worden als ze zo door gaat.
Het is een combi van perfectionisme en onderpresteren.
Ze vind het belangirjk dat ze het haalt, (het is een must, ze voelt zich anders niet goed genoeg), terwijl ik de havo toch echt ook prima vind. Met daartegenover citoscores die tot nu toe altijd rond de c/d liggen. Doordat ze zeg maar giga veel snelheids en slordigheids foutjes maakt.

Ergens legt ze dus de lat heel hoog voor zichzelf en haar prestaties zijn juist het tegenovergesteld. Ik denk ook dat hier dus een enorme onvrede uit voortkomt. wat van alles triggert. Enerzijds zou ik dus het liefst haar lat omlaag krijgen en anderzijds haar resultaten iets omhoog, zodat ze wat tevredener kan zijn.

Een manier van leren vinden die bij haar past is inderdaad iets wat ik heel fijn zou vinden.

met andere kinderen leidt ze veel, ze kan soms wel volgen hoor, maar dat lukt beter met ontwikkelingsgelijke.

het samen fouten maken is een leuk idee ja. We benoemen onze fouten wel, misschien heeft dat proces ook gewoon wel tijd nodig om gevoelsmatig ook te landen.

Dat opgeven klinkt ook echt bekend Pippi. En opstarten vind ze zeker ook wel lastig. Daar werkt ze aan in de externe plusklas. Ik heb daar ook zeer binnekort een gesprek, dus ik ben benieuwd wat zij van dit stukje vinden. Voorheen was dit nog niet aan de orde, omdat we eerst aan dingen gewerkt hebben die prioriteit hadden hierboven. Nu lijkt dit de volgende stap naar zich beter in haar vel voelen.

ik zit erg in tweestrijd met dingen vooral los laten en helemaal niets doen, of juist samen bewust aan haar doelen werken in zeer kleine hapjes, waardoor ze voelt dat inzet loont en dat hopelijk eigen gemaakt. En hopelijk ook leert dat netjes werken etc ook uiteindelijk meer oplevert.

Bedankt iig voor wat jullie al hebben gemeld, herkenning is ook al fijn! en tot nu toe heb ik gemerkt dat elke kleine tip net degene kan zijn waar mijn dochter wat aan heeft!



_________________
jongen (1998), meisje (2002), meisje (2008)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
 Pagina 1 van 1 [ 7 berichten ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar: