Het is nu 15 okt 2018, 18:09




 Pagina 2 van 2 [ 30 berichten ]  Ga naar pagina Vorige  1, 2
Auteur Bericht
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 05 apr 2018, 20:07 
Volwassene

Geregistreerd: 20 feb 2016, 16:23
Berichten: 1768
Even een andere kant: mijn oudste was juist blij met zijn diagnose ADHD. Hij was a 12 en bij hem vielen wel wat puzzelstukjes op zijn plek. Hij begreep ineens waarom sommige dingen lastig waren, terwijl hij wist dat hij het allemaal prima aankon. Een toets maken in een drukke omgeving, bijvoorbeeld. Of huiswerk maken na een lange schooldag.

Voor ons als ouders maakte het geen verschil, want wij wisten het eigenlijk altijd al. Bovendien zijn er meer ADHD'ers in mijn familie, dus bijzonder is het ook al niet. Dus een diagnose hoeft niet altijd negatief uit te pakken, het ligt er ook wel aan hoe je er zelf mee omgaat.



_________________
Zoon van 15 in 5 gym
Zoon van 12 in 2 tvwo
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 05 apr 2018, 21:20 
­
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 27 sep 2010, 09:48
Berichten: 4110
Maar moet het ook direct een diagnose zijn? Er zijn toch nog wel trajecten te bewandelen om ouders of kind te ondersteunen (waar de last maar mag liggen, dat is me niet geheel duidelijk, maar of het nu opvoedmoeilijkheden zijn, of problemen die het kind zelf ondervindt, het is natuurlijke beide niet fijn) zonder direct naar een diagnose te grijpen?

Wat betreft medicatie (maar dan heb je natuurlijk wel al een heel diagnosetraject achter de rug): dat kun je heel pragmatisch gewoon proberen.
Sommige kinderen voelen zich echt fijner met medicatie, sommige vinden die pillen verschrikkelijk en gaan 'zichzelf' missen. Maar dat is alleen proefondervindelijk vast te stellen.



_________________
“Concerning matter, we have been all wrong. What we have called matter is energy, whose vibration has been so lowered as to be perceptible to the senses. There is no matter.” Albert Einstein
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 06 apr 2018, 16:15 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 13 feb 2014, 13:25
Berichten: 453
Sjuut, daar zeg je een een belangrijk punt. Als ik dieper ga denken gaat het niet om die diagnose uiteraard, maar om de handvaten die daaruit voort komen. Als je goede begeleiding krijgt maakt het niet uit wat de onderliggende diagnose is natuurlijk. Wat me een beetje bezig hield was, ga je zo'n traject in, heeft dat ongewenste bij-effecten (bijv dus een diagnose die later fout blijkt te zijn, of gewoon in zn algemeenheid, een goede diagnose maar die wel een vervelende stempel op een kind drukt).

Maar zolang er geen echte problemen zijn, is er ook geen echte aanleiding om te gaan graven. Hetzelfde geldt voor eventuele hb, tenzij hij nu echt niet tot zn recht zou komen. Het verhaal van je oudste, zoonmoeder, is wel echt heel sneu en een voorbeeld hoe een (foute) diagnose best een spoor van vernieling na kan laten. Hoewel je natuurlijk nooit weet hoe het anders gegaan zou zijn.

Uiteindelijk zie ik het als leek ook een beetje als een groot grijs gebied, wat hierboven ook al aangegeven is. Er zijn natuurlijk heel veel verschillende soorten kinderen, dus onder hb evengoed. Het lijkt dat evt hb een deel van zijn karakter kan verklaren, net als dat hij wellicht ook wat trekjes heeft van ADHD. Wellicht dat laatste an sich niet binnen een klinische schaal, maar gecombineerd met evt hb lijkt het er dan ineens op. Mij lijkt voorlopig zo laten rusten en hooguit als we echt gesettled zijn eens praten met de juf hoe ze hem in de klas ziet prima, mochten er echte problemen komen kunnen we altijd stappen ondernemen.



_________________
Mama van bijdehandje Mup (2010) en knuffeldraakje Baloe (2012)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 06 apr 2018, 22:12 
Volwassene

Geregistreerd: 04 maart 2010, 14:37
Berichten: 1017
Wij hebben bij onze zoon (naast vermoeden van HB, wat door test bevestigd werd) toch ook al lang het vermoeden gehad van ASS. Op leeftijd van ongeveer 8 jaar had hij die diagnose bijna te pakken maar zijn we weg gegaan bij de psych bij wie hij onderzocht werd, omdat wij ouders er beiden geen goed gevoel bij hadden. Wel heb ik altijd er veel over gelezen, en geprobeerd zelf een zo goed mogelijke benadering te vinden.
Door bijvoorbeeld veel te accepteren wat je normaal niet zou accepteren bij een kind. Steeds te blijven zoeken naar wat wel werkt.
Ook geprobeerd het stukje HB niet te vergeten - bijvoorbeeld gelegenheid tot peer-contact geboden door hem naar de Vierkant voor Wiskunde kampen te laten gaan. Hij vond het daar leuk, wilde elke zomer weer, maar het heeft toch wel wat jaren geduurd voor hij zich ook sociaal gezien echt op zijn gemak begon te voelen en vrienden ging maken.
Vorig jaar, toen hij echt begon vast te lopen, heeft hij zelf aangegeven het ASS-diagnose traject in te willen gaan. Inmiddels die diagnose ook gekregen, hij herkent zichzelf erin, is opgelucht en er lijkt nu weer ruimte te komen voor verdere ontwikkeling.

Ik geloof niet dat ik zelf heel veel anders had gedaan als hij de diagnose eerder had gekregen, maar er zijn wel veel momenten geweest waarop een beetje meer begrip van omgeving en met name school wel heel welkom was geweest. We hebben er nu heel veel alleen voorgestaan, dat was best zwaar.

Maar ik vind het achteraf toch wel prima hoe het gegaan is. Je kan een diagnose in je achterhoofd houden (en diagnoses zijn ook nog eens heel wat minder 'hard' dan men soms denkt) en verder gewoon doorgaan met wat jij denkt dat een passende benadering is.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 10 apr 2018, 13:16 
Volwassene

Geregistreerd: 04 mei 2015, 20:32
Berichten: 317
gigi schreef:
Maar zolang er geen echte problemen zijn, is er ook geen echte aanleiding om te gaan graven. Hetzelfde geldt voor eventuele hb, tenzij hij nu echt niet tot zn recht zou komen. Het verhaal van je oudste, zoonmoeder, is wel echt heel sneu en een voorbeeld hoe een (foute) diagnose best een spoor van vernieling na kan laten. Hoewel je natuurlijk nooit weet hoe het anders gegaan zou zijn.

Uiteindelijk zie ik het als leek ook een beetje als een groot grijs gebied, wat hierboven ook al aangegeven is. Er zijn natuurlijk heel veel verschillende soorten kinderen, dus onder hb evengoed. Het lijkt dat evt hb een deel van zijn karakter kan verklaren, net als dat hij wellicht ook wat trekjes heeft van ADHD. Wellicht dat laatste an sich niet binnen een klinische schaal, maar gecombineerd met evt hb lijkt het er dan ineens op. Mij lijkt voorlopig zo laten rusten en hooguit als we echt gesettled zijn eens praten met de juf hoe ze hem in de klas ziet prima, mochten er echte problemen komen kunnen we altijd stappen ondernemen.


Soms moet je niet wachten op de problemen maar juist pro-actief handelen en in dit geval nagaan of hij inderdaad (vermoedelijk) hb is. Het kan zelfs zijn dat het ADHD-achtige gedrag thuis juist versterkt wordt doordat je zoon op school niet genoeg uitdaging krijgt. (Net zoals dat mijn oudste bij de oppas rustig was en vervolgens thuis helemaal "los" ging) Het zou zorgelijk moeten zijn dat als jou zoon inderdaad hoogbegaafd is, dat dit op school niet wordt opgemerkt want dat betekent namelijk dat hij dan onderduikt, wat zeer schadelijk is voor zijn zelfbeeld. Achteraf was het voor mij als moeder was het hartverscheurend om te moeten vaststellen dan mijn jongste zoon al heel vroeg wist dat hij anders dan de andere kinderen was en zich eenzaam voelde. Het is betreurenswaardig dat mijn jongste zoon ook voor ons zijn speciale interesses verstopt en helemaal niet weet dat hij "slim" is. Het is zowel treurig als fijn om fijn om te zien hoe ander kind hij is als hij onder ontwikkelingsgelijken wordt geplaatst. Doordat mijn jongste zoon de eerste jaren niet daadwerkelijk iets geleerd heeft kwam hij (volgens mijn analyse) na zijn eerste faalervaring op 7 jarige leeftijd direct in een (zware) crisis terecht. Kortom als ouder had ik heel graag vroegtijdig willen weten/daadwerkelijk begrijpen dat hij mogelijk (zeer) hoogbegaafd is, de basissschool was dan misschien eerder in actie gekomen en misschien zaten we dan nu niet met alle ellende.

Zoonmoeder



_________________
Moeder van een zoon (vermoedelijk) HB mogelijk sprake van een misdiagnose ASS.
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 10 apr 2018, 17:08 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 13 feb 2014, 13:25
Berichten: 453
Zoonmoeder, uiteraard heb je hier helemaal gelijk in. Proactief zijn is natuurlijk altijd beter dan problemen afwachten. Tegelijk is hier natuurlijk een optimum lijkt me, kun je ook "te" proactief zijn en juist problemen gaan opzoeken? (Gewoon een puntje ter gedachte).

Zoon zit nu pas een maand op zijn nieuwe school na verhuizing, waarbij hij ook nog een hoop engels moet bijleren, dus juf zal ook wel even de tijd nodig hebben om te waten wat voor vlees ze in de kuip heeft. Nu waren toevallig de oudergesprekken een week na zijn start, dus meteen gebruik van gemaakt, en juf gaf ook wel meteen aan dat het een 'slim' joch was. En ik haar wel gewaarschuwd dat hij heel overtuigend kan doen dat ie iets niet weet of kan en dat had ze meteen al in de gaten gehad, want de eerste dag zei hij heel overtuigend dat hij zijn naam nog niet kon schreven, de volgende dag deed hij het netjes aan elkaar geschreven (leren ze hier pas over een paar jaar), dus dat zette haar wel op scherp. Maar zoals ik al zei, echt schoolse interesse en voorsprong heeft hij niet, dus zijn 'slimheid' zal je moeten afleiden uit indirecte zaken. Nu weet ik wel dat deze school een hb programma heeft en kinderen kunnen een paar keer per jaar getest worden (via school) op "giftedness", maar dan gaat dat geloof ik per vak. Ik heb niet het idee dat dit echt een iq test is, maar of ze ver voorlopen in een bepaald vak, is dat het geval dan mogen ze tijdens bijv de rekenles naar een speciale plusklas rekenles. Zoiets. In juli komt er een nieuwe directrice en zij heeft een uitgebreide achtergrond in hb, dus dat kan ook alleen maar positief uitpakken.

Ik ga zeker de vinger aan de pols houden, maar m denk iig tot begin schooljaar nog even laten settelen. Ik had het er gisteren met mn man over, die het eigenlijk nooit over hb heeft en erg nuchter is in dit soort dingen maar zijn reactie was van "natuurlijk is hij erg hoogbegaafd". Hij ziet echt dat jongste rustiger wordt als hij antwoorden heeft op zn vragen. Zo werden we afgelopen dagen knettergek van m omdat ie over vanalles en nog wat vraagt en antwoord MOET hebben, het lijkt wel of zn hoofd geen rust vindt anders en is dan zo aanwezig. Zo hield t m nu heel erg bezig waarom vliegtuigen kunnen vliegen, en vogels, maar wij niet. Een simpel antwoord houdt m niet tevreden en dan blijft het terugkomen tot ie een filmpje of een boek heeft waarin het uitgelegd wordt. Waar we nu wonen hebben we veel betere beschikking tot een goede bibliotheek en dat werkt goed op m uit. Wellicht is dat gewoon wat hij nodig heeft en wordt hij ook rustiger. Maar tegelijkertijd blijf ik erbij, het is ook gewoon zn karakter. Dat gevoelige, aanwezige, drukke had ie als pasgeborene en peuter al, dat is niet gekomen door een ik-verveel-me-op-school-effect...



_________________
Mama van bijdehandje Mup (2010) en knuffeldraakje Baloe (2012)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 10 apr 2018, 22:13 
Volwassene

Geregistreerd: 04 mei 2015, 20:32
Berichten: 317
Hoi Gigi,

Het is fantastisch als de leerkracht al zo snel ziet dat je zoon "slim"is. Waarschijnlijk zijn ze in Amerika in het algemeen ook verder met het beleid rond "giftedness". Op zich vind ik een intelligentietest niet het belangrijkste maar wel dat je kind "voldoende" wordt uitgedaagd. Eigenlijk wordt er op jullie school standaard didactisch doorgetoest. Maar jullie school is duidelijk verder dan de school waar mijn jongste kind destijds op zat. Ik denk zeker dat deze school voor jullie kinderen positief kan uitpakken.

Ik zie dat gevoelige, aanwezige en drukke juist als kenmerken van zijn hoogbegaafdheid, zie de beschrijving van de overexcitabilities Dabrowski. Een van onze hb-deskundigen gaf aan dat hoe meer je van die overexcitabilities je ziet en/ of hoe sterker deze aanwezig zijn des te groter het potentieel is. Ik zie het dus niet als een los krater stuk maar als de kern van zijn hoogbegaafdheid. Hoogbegaafdheid is veel meer dan alleen intelligentie. Willekeurige link om dat toe te lichten:

http://www.mixed-media.info/hoogbegaafd/

Ik heb het vermoeden dat jou man ook niet de "domste" is.

Zoonmoeder.



_________________
Moeder van een zoon (vermoedelijk) HB mogelijk sprake van een misdiagnose ASS.
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 30 apr 2018, 12:16 
Volwassene

Geregistreerd: 08 apr 2017, 19:59
Berichten: 316
Hoi gigi, Mijn eigen dochter heeft de diagnose adhd en daar heb ik juist heel veel aan gehad. En het is niet zo dat er dan meteen een pil in moet. Bij ons kind in elk geval niet, dat hangt denk ik af van de mate waarin je kind adhd heeft, want daar zitten nogal wat gradaties in. Ik denk dat je voordat je over misdiagnoses gaat nadenken heel goed moet kijken naar je eigen kind. Ons kind had er altijd al last van, als baby al en ze had/heeft er ook overal last van, niet alleen op school, maar ook op zwemles en bij hockey en op vioolles. Overal ontging haar een groot deel van de instructie waardoor ze de helft van de tijd niet wist wat ze moest doen.

Op school had ze daar ook last van, dat ging heel erg wringen, want ze verveelde zich (want hb), maar ze maakte toch fouten (want adhd en niet goed opgelet wat de bedoeling was) en ze begreep niet waarom ze fouten maakte, want ze begreep alle stof wel goed. Ook kreeg en krijgt ze om die reden op school geen verrijjkingswerk, want 'de school ziet het niet' (de hb). En ze werd daardoor heel ongelukkig op school.

Wij merkten het ook aan andere dingen, moeite met aankleden, moeite met emoties.. Een boek wat mij veel inzicht heeft gegeven is 'Slim maar..' van Peg Dawson en Richard Guare. Over de aanpak die ze voorstellen kun je misschien twisten, maar ik vond de elf vaardigheden die ze noemen in het boek heel inzichtelijk, en dat heeft me erg geholpen om mijn kind beter te begrijpen en ook beter te helpen. In plaats van te verwachten dat ze dat aankleden en zich klaarmaken voor school zelf wel kon en boos te zijn elke keer dat dat niet lukte, kies ik nu elke avond met haar haar kleding uit voor de volgende dag en leggen we de spullen klaar. In plaats van het belachelijk te vinden hoe ze zich gedraagt als ze een spelletje verliest, snap ik nu dat ze moeite heeft met emotieregulatie en ga ik daar op een andere manier mee om. En dat geldt ook voor school. Nu de juf het weet, vraagt ze even na aan m'n dochter wat de opdracht was en gaat het beter op school.



_________________
2 dochters: 2010 en 2013
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 01 mei 2018, 08:32 
Volwassene

Geregistreerd: 28 feb 2010, 22:37
Berichten: 1670
Vlinder42 schreef:
Op school had ze daar ook last van, dat ging heel erg wringen, want ze verveelde zich (want hb), maar ze maakte toch fouten (want adhd en niet goed opgelet wat de bedoeling was) en ze begreep niet waarom ze fouten maakte, want ze begreep alle stof wel goed. Ook kreeg en krijgt ze om die reden op school geen verrijjkingswerk, want 'de school ziet het niet' (de hb). En ze werd daardoor heel ongelukkig op school.



Hier heb ik even een vraag over. Als je je verveelt dan is het eerste wat er toch aan gaat je concentratie? Waarom heeft dat voor jou met ADHD te maken? Dat is toch gewoon het gevolg van niet-aansluitende stof? Ik weet van mijn kinderen dat als ze zich vervelen hun emotieregulatie ook nogal mis gaat. Mijn oudste kan complete woede-uitbarstingen hebben als ze ondergestimuleerd is. Wij hebben tot we volledig hb-onderwijs hadden echt regelmatig twee bommen oopgehaald van school, die nog voor we het schoolplein afwaren alweer ruzie hadden. Om niks boos, om niks huilen allebei. En het probleem lag totaal en volledig op school, die gewoon hun niet zag, hoewel ze beweerden dat wel te doen. Bij mijn jonste gebeurde overigens hetzelfde als bij jouw dochter. Werkte slordig, maakte nogal foutjes in stof die hij makkelijk beheerste. Zijn concentratie werd met sprongen beter toen hij werk kreeg waar hij daadwerkelijk wat voor moest doen.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Het nut van een diagnose
BerichtGeplaatst: 01 mei 2018, 11:41 
Volwassene

Geregistreerd: 08 apr 2017, 19:59
Berichten: 316
Ik snap je vraag.
Wilg schreef:
Waarom heeft dat voor jou met ADHD te maken?
Dat heeft niet 'voor mij' met adhd te maken. Ze is getest door een hb-deskundige kinderpsycholoog die dat heeft vastgesteld. Ze hebben daar heel specifieke aandachtstesten voor. Dat het bij jouw kinderen anders is kan natuurlijk. Maar de mogelijkheid dat een kind hb is en adhd heeft is mogelijk, mijn kind is er daar 1 van. Ik weet niet of je de rest van mijn post ook hebt gelezen, maar als je kind adhd heeft, heeft het ook problemen die echt niet terug te leiden zijn naar verveling op school. En ze hebben er ook last van bij dingen die ze wel willen of wel interessant vinden. Ik heb ook een hb-kind zonder adhd, de jongste, dus naast het feit dat de diagnose niet door mijzelf is gesteld, zie ik het verschil ook elke dag. Heel duidelijk.



_________________
2 dochters: 2010 en 2013
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
 Pagina 2 van 2 [ 30 berichten ]  Ga naar pagina Vorige  1, 2


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar: