Het is nu 26 jan 2021, 23:52




 Pagina 1 van 1 [ 13 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 15 nov 2019, 00:08 
Volwassene

Geregistreerd: 02 okt 2019, 14:35
Berichten: 5
Hallo allemaal, ik ben Verre en ben moeder van twee HB dochters. Momenteel loop ik tegen wat dingen aan bij mijn oudste dochter E.
E is 11 jaar en zit in groep 8 waar voltijd HB onderwijs gegeven wordt.

E. is een lief, wat verlegen meisje, maar voelt zich vrij snel aangevallen en beledigd. Als ik terug denk aan, heeft ze dit eigenlijk altijd al gehad. Ik herinner mij bijvoorbeeld, dat er een periode op de psz was dat ze niet heen wilde omdat er kindjes waren die haar pesten. Tenminste, dat vertelde ze terwijl de leidsters dit niet zo herkende. Ook vertelde ze dat de juf eens een bal expres tegen haar aan had gegooid, omdat zij de juf per ongeluk met de bal had geraakt. Ook op de basisschool kwam ze vaak thuis met verhalen dat niemand met haar wilde spelen. Ze vertelde bijvoorbeeld dat ze altijd de zin van de andere kinderen moest doen, als ze samen speelden en dat zij nooit haar zin kreeg. Ze had niet echt vriendjes of vriendinnetjes de eerste klassen en speelde in de pauze vaak alleen of zat bij de juffen te kletsen. Ze voelde zich best eenzaam. De juffen probeerden haar wel meer bij de groep te betrekken, maar dit lukte niet echt. Vanaf klas 5 speelde ze wel regelmatig met twee jongetjes waar ze soms ook na school mee afsprak en dat ging goed. Ook nu speelt ze nog regelmatig met ze. Maar met meisjes en kinderen uit de straat speelde ze nooit. Al van jongs af aan voelt ze zich binnen no-time beledigd of aangevallen. Elke keer ga ik dan met haar in gesprek, maar ze de volgende keer gaat het toch weer fout.

Nu heeft ze sinds groep 7 een paar vriendinnen in de klas. Ik was best een beetje opgelucht, want het was voor het eerst dat ze een vriendinnenclubje had. In groep 7 ging dat echt leuk, maar het begint nu te ontsporen. Om een voorbeeld te geven: De meiden maken zelf armbandjes (een soort Loom). Ze verzinnen dan zelf patronen en kleuren. E. had een mooi armbandje gemaakt, waar ze trots op was, toen een van de andere meisjes nagenoeg hetzelfde armbandje namaakte. Nu kan ik mij van vroeger nog wel herinneren dat ik het ook niet leuk vond als een van mijn vriendinnen mij 'nadeed', maar E. reageert daar in mijn ogen echt te heftig op. Ze 'eist' dan dat het meisje dat armbandje niet zal dragen of dat ze het armbandje verandert. Dit soort dingen gebeuren regelmatig bij E. en het groepje begint daardoor nu wat uit elkaar te vallen. E. wil wel heel graag aardig gevonden worden en is in het begin ook altijd open en vriendelijk naar andere kinderen, maar heeft vrij snel het gevoel dat de ander iets 'verkeerd of onaardigs' doet.

De laatste tijd vindt ze het leuk om verhaaltjes te schrijven en vaak gaan die over kinderen die gepest worden. Ze kijkt regelmatig naar van die Japanse tekenfilmpjes, die dan over 'bullying' gaan. Online speelt ze soms spelletjes waarbij ze dan met poppetjes online met anderen spelen, maar ook daar vertelt ze dat ze gepest wordt. Terwijl dit echt niet zo is. Mijn jongste heeft ook regelmatig ruzietjes en kan ook boos worden, maar toch is dat anders.
E. is echt beledigd om (in mijn ogen) kleine dingen. Ze kan een situatie best opblazen en niet loslaten. Ik ben bang dat ze straks geen vriendinnen overhoudt.

Het is een soort self-fulfilling prophecy: het lijkt alsof ze bang is om niet aardig gevonden te worden, reageert te groot op kleine situaties, vindt dat ze in de steek gelaten wordt en voelt zich verbitterd. Door dan die verhalen te schrijven en online te chatten 'zwelgt' ze er ook wel een beetje in.

Een lang verhaal, maar ik hoop dat iemand tips heeft. Zijn het sociale vaardigheden die ze mist, is het een karaktertrek of iets anders? Ik wil haar heel graag helpen, maar weet niet goed hoe. Ik praat regelmatig met haar, maar ook dan voelt ze zich best snel aangevallen en zegt ze dat ik het niet begrijp


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 15 nov 2019, 07:46 
Volwassene

Geregistreerd: 29 okt 2012, 10:23
Berichten: 828
Lastig. Even een schot ins blauwe hinein:

Kan het zijn dat ze graag controle heeft over haar omgeving? Over wat anderen doen zeg maar?

Ik ga even verder denken.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 15 nov 2019, 10:03 
Volwassene

Geregistreerd: 02 okt 2019, 14:35
Berichten: 5
Dank je voor je reactie spitsmuis! Ik denk dat het misschien niet helemaal om de controle gaat, maar dat ze zich snel afgewezen voelt als iemand op een bepaalde manier tegen haar idee ingaat. Als ze een keer met iemand speelt dan gaat ze wel gewoon mee in het spel van een ander, maar als zij iets inbrengt en iemand gaat daar dan tegenin, dan is ze beledigd. Misschien is beledigd niet het juiste woord; misschien is het meer afgewezen voelen.

De situatie met de armbandjes gaat misschien om de waardering van anderen. Ze is trots op haar armband, vindt de complimenten die anderen geven heel fijn. Ik merk dat ze complimenten en waardering van anderen heel belangrijk vindt en daar ook naar op zoek is. Als een ander dan ongeveer hetzelfde maakt, voelt het voor haar alsof iemand anders er met die waardering van doorgaat.

Nu ik dit zo schrijf merk ik, dat ik het heb over afwijzing en waardering.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 15 nov 2019, 10:05 
Volwassene

Geregistreerd: 20 feb 2016, 17:23
Berichten: 2534
Ja, ik denk ook aan een laag zelfbeeld.



_________________
Zoon van 17 eerstejaars universiteit
Zoon van 15 in 4 tvwo
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 15 nov 2019, 10:18 
Volwassene

Geregistreerd: 02 okt 2019, 14:35
Berichten: 5
Dank je Drietje. Een laag zelfbeeld zou een verklaring kunnen zijn. Ze doet en maakt vaak dingen en laat die dan graag aan anderen zien; dat durft ze dus wel. Maar als ze niet de waardering krijgt die ze hoopt te krijgen, dan wordt ze boos en verdrietig. Zo ook met haar vriendinnen. Als ze iets gemaakt heeft en een van de meisjes heeft een op/aanmerking, dan kan ze daar niet goed mee omgaan. Ze brandt de ander helemaal af en wil een tijdje niets meer met die persoon te maken hebben. Na een paar dagen lijkt het beter te gaan en spelen ze weer met elkaar, maar thuis maakt ze er dan nog regelmatig opmerkingen over. Ze onthoudt de negatieve dingen lang, waardoor ze voor die persoon een korter lontje heeft.

Hoe gaan andere kinderen daarmee om? Ieder kind zal regelmatig een negatieve opmerking krijgen over iets wat hij/zij doet, want kinderen zijn nou niet de meest tactische wezens :wink: Hoe zou ik haar kunnen helpen zodat ze zich minder druk maakt om de waardering van anderen, want nu werkt het echt tegen haar. Ze voelt zich door de kleinste dingen afgewezen, reageert daar heftig op en gooit daarmee haar eigen glazen in omdat kinderen haar dan gaan vermijden of juist blijven prikken zodat ze hapt. Dat zorgt ervoor dat haar gevoel van afwijzing wordt bevestigd en raakt ze verbitterd. Dat maakt de cirkel rond.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 15 nov 2019, 10:48 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 12 apr 2011, 16:35
Berichten: 2294
Woonplaats: Den Haag
Ik zou hiervoor hulp inschakelen van een kinderpsycholoog, om te werken aan het zelfbeeld en sociale vaardigheden.



_________________
ECHA-specialist hoogbegaafdheid en Psycholoog NIP
http://www.sachageerlings.nl
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 15 nov 2019, 11:46 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 02 feb 2012, 15:21
Berichten: 5451
Het stukje van de armband heken ik van de volwassen wereld.
Collega's op school die hun werk niet meer leuk vonden en gingen huilen omdat anderen in een andere klas ook de knutselwerkjes lieten maken die zij in hun klas hadden gedaan, bijvoorbeeld. Echt dikke ruzie. Volwassenen he.......
Of volwassenen die boos zijn omdat een ander hetzelfde kledingstuk koopt als wat zij hebben.
Meegemaakt allemaal, wijze lessen door geleerd.

Mijn dochter was ook minder goed in vriendschappen. Bij haar kwam het niet door een laag zelfbeeld, maar door een gebrek aan gelijkgestemden op school. Ze had geen klik met de meeste kinderen, liep zelf sociaal en emotioneel ver voor op de andere kinderen, en daar kwam ergernis uit voort. En dat herken ik van mezelf. Ik vind het soms echt lastig om rekening te moeten houden met andere mensen, die totaal anders leven en denken dan ik. De hele dag door jezelf aanpassen, dat is gewoon belastend. Neem daarbij dat hb-ers ook echt gevoeliger zijn dan anderen, en dan heb je de cirkel ook wel rond. Sommige mensen zijn nu eenmaal sneller beledigd, zien sneller ergens een probleem of voelen zich gekwetst door dingen die bij een ander niet eens in het hoofd op zouden komen. (en je steeds moeten aanpassen kan de rem hierop ook een beetje weghalen)

Je kunt echt twee kanten op redeneren hierin, vind ik.
Enerzijds moet je leren wat een vriendschap is, hoe je je kunt opstellen wanneer je iets niet leuk vindt, enz.
Anderzijds is het ook iets dat je moet accepteren van jezelf. Blijkbaar is het voor haar echt iets groots. Dat moet je niet wegredeneren met: je moet niet zo doen, anders hou je geen vrienden over. (even zwart/wit)

Voorbeeld van de collega's: ik kan er echt helemaal niet inkomen dat iemand kwaad en verdrietig wordt als een ander haar bedachte werkjes zo leuk vindt dat ze ze in haar klas ook laat maken. Ik vind het bizar. Maar voor die collega is het wel degelijk een groot probleem. Moet je dan de collega "aanleren" niet zo overgevoelig te zijn, of moet je als collega's hier rekening mee houden, sorry zeggen, en de volgende keer je eigen werkjes verzinnen?
Ik vind dat daar een heel groot grijs gebied ligt. Waarheid ligt in het midden.
Vraag is ook waarom iemand zo reageert natuurlijk. Sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel? Onzekerheid? Juist erg overtuigd van zichzelf en daardoor niet accepteren dat je "gekwetst"wordt?

Mijn dochter leerde dat haar gevoelens er op zich gewoon mochten zijn, maar dat het soms wel kon betekenen dat mensen haar gingen vermijden. Dat nam ze voor lief, want ze wilde zichzelf kunnen zijn. En ze hield een paar zelfverzekerde kinderen over, die daar niet warm of koud van werden.
Nu heeft ze een hele groep gelijkgestemden om zich heen, zit daardoor beter in haar vel en is daarom minder snel beledigd, of ze kan er in ieder geval beter mee omgaan.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 16 nov 2019, 16:11 
Volwassene

Geregistreerd: 08 apr 2017, 20:59
Berichten: 740
Misschien heb je iets aan het G-schema (Gebeurtenis-Gedachten-Gevoelens-Gedrag-Gevolgen). Natuurlijk mogen gevoelens er zijn, maar gevoelens worden opgeroepen door bewuste of onbewuste gedachten die je hebt over een situatie. Bij jouw dochter zijn die gedachten blijkbaar vaak negatief en dat is jammer. Je zou misschien met haar kunnen praten over zulke situaties en kijken of ze in zo'n situatie ook een andere (positieve) gedachte zou kunnen hebben en samen bedenken hoe dat anders uitpakt. Je kunt boos zijn als iemand jouw armband namaakt, maar ook trots, blijkbaar vindt dat meisje hem zo mooi, dat zij dat ook wil maken. Ik zou niet te snel dit op karakter gooien en er niets aan doen omdat ze zichzelf moet kunnen zijn. Ze is nog maar 11, dan kun je nog heel veel leren. Ook dit soort dingen.



_________________
2 dochters: 2010 en 2013
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 16 nov 2019, 17:58 
Volwassene

Geregistreerd: 02 okt 2019, 14:35
Berichten: 5
Dank jullie voor de reacties! Ik denk dat een gulden middenweg het meest wenselijke is. Dus dat ze inderdaad haar eigen grenzen mag bewaken en zich niet laat kwetsen, maar dat ze ook moet leren dat niet alles even erg of kwetsend is of zo door de ander bedoeld wordt.

Ik praat heel vaak met haar als er iets gebeurd is, en hoop dat ze door te reflecteren wat meer inzicht krijgt. Dat je het je soms kunt aantrekken en voor jezelf kan opkomen, maar dat dit niet altijd hoeft. Dat je dingen soms ook bij de ander kan laten of dat het soms helpt om het te negeren. Dat sommige buurtjongens inderdaad irritant doen om anderen uit te lokken. Dat dit niet aan haar ligt en dat ze dan het beste niet kan 'happen'. Maar ook dat andere kinderen die wel aardig en niet op ruzie uit zijn of vriendinnen, soms ook iets kunnen zeggen/doen wat niet leuk is. Dat je daar wel wat van kan zeggen, maar dat dit soms niet zo bedoeld is of dat ze hun excuses kunnen aanbieden. En dat je het dan los kan laten, omdat je niet iedereen kan wegduwen die een keer iets vervelends zegt of doet. Dan zouden we allemaal alleen overblijven :wink: Het lukt alleen nog niet om een verandering in haar gevoel en reacties te krijgen en ik ben bang dat ze straks iedereen heeft weggeduwd.

Wat me verder opvalt: Met vreemde kinderen (bv. buurtkinderen die ze niet vaak ziet) ervaart ze al snel een 'vijandelijke sfeer'. Bij kinderen die ze dagelijks ziet, bijvoorbeeld in de klas of haar vriendinnenclubje, richt het zich vaak op 1 persoon. Alsof ze op zoek is naar een negatief focuspunt, een 'vijand'. Met de rest van de groep gaat het dan wel redelijk of goed. In groep 6 was er een meisje waar ze vaak mee botste. Toen dat meisje verhuisde, verschoof de focus in groep 7 naar een ander meisje. Dat meisje ging naar de andere groep 8 en nu is het een meisje uit haar vriendinnengroepje. Het kan best zijn dat er een vervelend voorval is geweest, want in een klas of groepje gebeurd wel een keer iets, maar E. kan het niet loslaten. Deze persoon kan dan niets meer goed doen. Bijna alles is dan fout en irritant aan deze persoon en thuis klaagt ze daar dan vaak over. Met de rest van het groepje gaat ze dan wel goed om en kan ze heerlijk mee spelen en lachen. Nadat deze persoon afstand van haar neemt, voelt ze zich in de steek gelaten. Daarna richt ze zich op de volgende. Het klinkt heel onaardig van mij, maar het lijkt wel alsof ze het 'nodig' heeft om op iemand te fitten. :oops: Maar ze voelt zich dan wel weer in de steek gelaten of zielig/verbitterd, als iemand haar gaat mijden en roept dan dat 'niemand' haar aardig vindt en dat ze geen vrienden heeft.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 16 nov 2019, 20:35 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 12 apr 2011, 16:35
Berichten: 2294
Woonplaats: Den Haag
Citaat:
het lijkt wel alsof ze het 'nodig' heeft om op iemand te fitten.


Citaat:
Het lukt alleen nog niet om een verandering in haar gevoel en reacties te krijgen en ik ben bang dat ze straks iedereen heeft weggeduwd.


Ik raad je aan naar een kinderpsycholoog te gaan.



_________________
ECHA-specialist hoogbegaafdheid en Psycholoog NIP
http://www.sachageerlings.nl
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 18 nov 2019, 13:24 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 27 feb 2011, 23:50
Berichten: 4412
Sacha schreef:
Citaat:
het lijkt wel alsof ze het 'nodig' heeft om op iemand te fitten.


Citaat:
Het lukt alleen nog niet om een verandering in haar gevoel en reacties te krijgen en ik ben bang dat ze straks iedereen heeft weggeduwd.


Ik raad je aan naar een kinderpsycholoog te gaan.


Mee eens. Of een andere therapeut/coach, iemand die er verstand van heeft in ieder geval. En niet te lang mee wachten, zodat ze lekker kan groeien voor ze naar het VO gaat. Jij ziet denk ik zelf heel goed hoe het in elkaar steekt, je hebt al vaak met haar gepraat, en het lukt haar nog niet haar gedrag te veranderen. Dit gaat haar op de middelbare school in de weg zitten, dat zou jammer zijn. Ze zal daar waarschijnlijk veel moeten samenwerken, veel meer dan wij vroeger moesten, en dan komen er regelmatig lastige situaties voor (de ander doet niks, of wel, maar dan op een andere manier dan je zelf had bedacht...). Je mag hier echt hulp voor inschakelen!



_________________
Groeten van Von, moeder van E(m, augustus 2001), S (j, januari 2004) en J(m, juli 2007)
http://gelukkighagelthetniet.blogspot.nl/
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 18 nov 2019, 14:34 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 12 apr 2011, 16:35
Berichten: 2294
Woonplaats: Den Haag
Het feit dat dit er altijd al is geweest is voor mij wel een signaal om iemand met een goede (klinische) achtergrond hiernaar te laten kijken, ik zou daarom zelf een kinderpsycholoog adviseren.



_________________
ECHA-specialist hoogbegaafdheid en Psycholoog NIP
http://www.sachageerlings.nl
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: self-fulfilling prophecy: weinig vriendschappen
BerichtGeplaatst: 18 nov 2019, 15:17 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 27 feb 2011, 23:50
Berichten: 4412
Daar heb jij vermoedelijk meer kijk op dan ik. :)



_________________
Groeten van Von, moeder van E(m, augustus 2001), S (j, januari 2004) en J(m, juli 2007)
http://gelukkighagelthetniet.blogspot.nl/
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
 Pagina 1 van 1 [ 13 berichten ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar: