Het is nu 05 jul 2020, 08:11




 Pagina 1 van 1 [ 10 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 19 feb 2020, 12:40 
Volwassene

Geregistreerd: 18 feb 2020, 10:10
Berichten: 5
Hallo allemaal,

Ik zal mijzelf en de casus even voorstellen.
Ik ben moeder van een zoontje van 4.
Toen hij 6 maanden was merkte we al dat hij erg pienter was.
Hij was tevens een huilbaby en wij hadden het idee dat dit vooral voorkwam uit frustratie. Dat hij meer wilde dan dat hij kon.
Vanaf 6 maanden begon hij woordjes te zeggen.
Met 18 maanden sprak hij volzinnen en kon daarnaast de meeste dieren wel in het Engels benoemen.
Zijn woordenschat was al snel erg goed, zijn manier van reageren op situaties, zijn begrip.... niet te vergelijken met leeftijdgenoten.

Met 2 jaar ging hij naar de PSZ. Al snel bleek dat hij hier niet echt de aansluiting vond die hij nodig had.
Ze gingen hem extra uitdagen d.m.v. Smartgames.
Maar toen hij net 3 was hield het echt op, op de PSZ. Dit gaf alleen nog maar frustratie.
Een gespecialiseerde juf in o.a. HB heeft mijn zoon op de PSZ geobserveerd en gescreend. Hieruit kwam idd naar voren dat hij een flinke ontwikkelings- voorsprong had.
Zo telde hij bv al door en heeft een fantasie en spel in zijn hoofd wat de andere kindjes niet begrepen.

Met pijn en moeite mocht hij toen 2 dagen in de week naar groep 1/2 (combiklas) i.p.v. naar de PSZ (deze zitten in hetzelfde gebouw)
Echter hadden ze op deze school nog nooit meegemaakt dat een kind van 3 instroomde en ze vonden dit wel lastig.
Ik wilde graag dat hij meer als 2 dagen ging, maar dit vonden ze niet haalbaar voor hun als school. Dit was al een unicum. Dus 2 dagen it is.

Mijn zoontje werd in september 4. Dit was precies in de week dat de scholen weer begonnen.
Toen kon hij gelijk door met 5 dagen in de week.

Ook hier bleek met een kleine 2 maanden dat dit niet voldoende was (groep 1)
Hij zou meer meegenomen worden in de werkjes van groep 2. En hij mocht op de maandagmiddag mee met de andere groep 2-ers naar groep 3 om te oefenen.
Dit vind hij leuk!
Echter....
Afgelopen week voortgangsgesprekken op school gehad.
Hij heeft ook de februari screening gedaan, deze wordt gedaan in groep 2 om te kijken of een kind klaar is voor groep 3.
Bijna alles had hij keurig gemaakt. Op een paar onderdelen na... de juf begreep er niets van, ze hadden hem na alles toch iets hoger ingeschat. Hierdoor twijfelen ze of hij wel klaar is om na de zomer mee te gaan naar groep 3.
Ik gaf aan dat ik bang was dat mijn 'angst' werkelijkheid word dat we te voorzichtig zijn geweest en hem te lang in een omgeving hebben gezet waar hij niet kon bloeien.
Ik ben bang dat hij nu onderpresteert.
De juf dacht dat dit zeker zou kunnen. De HB specialist die hem eerder gescreend heeft gaat hier nu verder naar kijken. Kijken of het inderdaad om onderpresteren gaat en of hij na de zomer wel of niet klaar is voor groep 3.
Hij is nu in groep 2 gezet, zodat hij ook duidelijker heeft wat er van hem word verwacht.
Hij zat nu een beetje half in groep 1 en half in groep 2... Ze gaven hem de keuze om een werkje te doen of te spelen.
Hij koos dan voor spelen of raffelde zijn werkje af om er snel mee klaar te zijn.
Hij kiest altijd de weg van de minste weerstand, is liever lui dan moe. Is gewend dat het allemaal niet veel moeite kost maar nu het soms wel moeite kost om een werkje te doen moet hij er niets van hebben.
Mijns inziens moet hij echt ´leren leren´
Hij zegt nu soms dingen, dat ik begrijp dat de juf denkt dat hij het niet snapt. Terwijl ik weet dat hij het wel weet of kan. Ik snap echt niet waar dit vandaan komt en waarom hij dat doet.
Thuis telt hij foutloos tot 100, op school komt hij niet verder dan 39 ???

Als huiswerk (3 keer per week 10 minuutjes na het eten) werken we in een boekje van groep 3. Hier leert hij de cijfers schrijven en oefeningen om de letter straks goed te kunnen schrijven. Hij heeft fysio gehad voor zijn pengreep. Deze is nu prima.
Tekenen en zijn naam schrijven kan hij uiteraard.

Sociaal emotioneel is hij heel ver.
Dus niet alleen cognitief.
Hij levelt het beste met kinderen van 8 jaar of iets ouder, dan heb ik ineens een heel gelukkig kind. Daarnaast is hij heel gevoelig, sociaal en empathisch. Hij kan zich al heel goed inleven, wat ook best bijzonder is voor 4 jaar.

Motorisch is het een kluns.
Hij is bang voor alles, stijf en extreem voorzichtig.
Fietsen, zwemmen, schommelen, klimmen.... hij doet het niet. Hij vind het doodeng.
Hij wordt nu verder bekeken door de fysio op school, ivm sensomotorische integratie. We hebben het idee dat het hem hierin zit.

Het is een geweldig manneke. Maar o hij is zo gecompliceerd.
Zien we het nou goed? Is hij inderdaad anders en misschien wel HB? Is hij inderdaad aan het onderpresteren? Of zien we het helemaal verkeerd?
Ik heb constant het gevoel te moeten vechten en opkomen voor mijn kind, dat niemand het begrijpt. Ik vind het echt heel moeilijk allemaal en word er best onzeker van. Doe ik wel wat het beste is voor mijn kind?
Iemand die dit verhaal ook een beetje herkent?
Iemand tips of adviezen?

Uiteindelijk wil ik maar 1 ding en dat is een gelukkig kind!

Liefs


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 19 feb 2020, 16:00 
Volwassene

Geregistreerd: 28 feb 2010, 20:43
Berichten: 1439
Welkom Mallootus.

Heb je het over mijn oudste zoon? Jouw verhaal komt behoorlijk overeen met zijn verhaal. En ik kan je vast verklappen dat het geen makkelijke route was :wink: .

Het eerste dat in mij opkomt, is dat je zoon veel baat zou kunnen hebben bij kinderfysiotherapie. Mijn zoon was motorisch ook heel zwak. Hij had zich jarenlang beziggehouden met lezen, rekenen en klokkijken. Buiten spelen, fietsen e.d. wilde hij amper (de z.g. asynchrone ontwikkeling).

Zoonlief deed weinig op de psz maar wij hoopten dat “school” hem wel goed zou kunnen begeleiden. Nou, niets was minder waar. De juf begreep helemaal niets van hem en na een aantal maanden en veel ellende werd zoon echt ziek (blaasontsteking). We kwamen zelfs bij de kinderarts met hem terecht. Deze stelde dat ze nog nooit een 4-jarig jongetje met blaasontsteking had gezien :shock: :roll: . Ik heb een aantal jaren later van zijn toenmalige therapeut begrepen dat dit waarschijnlijk werd veroorzaakt door verdriet.

Het was heel triest om mee te maken. Ik heb er vele slapeloze nachten van gehad. In de loop van gr 1 stelde school dat hij gr 1 nog maar eens over moest doen omdat “hij niet zou kunnen meekomen met de spelvormen van gr 2” :evil: :twisted: :oops: . Nog nooit zoiets belachelijks gehoord. Wij stonden echter met onze rug tegen de muur. Juf, ib-er en directeur waren het volledig met elkaar eens.

De volgende dag ben ik naar onze huisarts gestapt. Ze luisterde uitgebreid naar mijn verhaal, geloofde me direct en schreef een verwijzing naar een psycholoog. Deze stelde een extreem hoog iq vast en gaf ons mee dat we een versnelling naar gr 3 moesten eisen. De normale route volgen, zou hem beschadigen voor zijn leven.

Oef, dat was wel even schrikken. School ging er gelukkig wel in mee en versnelde hem naar gr 3.

Na de basisschool heeft hij het gymnasium afgerond en inmiddels is hij met zijn master bezig op de Erasmus universiteit.

Ik zou je zeker adviseren om een goede kinderfysio te zoeken (zoons motoriek ging daardoor met sprongen vooruit) en met school in overleg gaan. Mocht daar niets uitkomen, dan lijkt het mij heel zinvol om een hb gespecialiseerde psycholoog/orthopedagoog te raadplegen.

Heel veel sterkte!!!


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 19 feb 2020, 16:29 
Volwassene

Geregistreerd: 28 feb 2010, 20:43
Berichten: 1439
Overigens, ik heb gereageerd vanwege het feit dat ik mijn oudste er nogal in herkende. Ik bedoel er natuurlijk niet mee dat de situatie 1 op 1 vergelijkbaar is.

Ik wil je alleen maar helpen in je gedachtengangen en je op het hart drukken dat je als moeder/ouders zelf ontzettend goed erbij moet blijven. Ik was destijds zo naïef om te denken dat “school” het allemaal wel wist. Nu, dat was destijds niet zo en dat is tegenwoordig wel iets beter, maar nog zeker niet wat het zou moeten zijn.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 19 feb 2020, 16:46 
Volwassene

Geregistreerd: 18 feb 2020, 10:10
Berichten: 5
@rianne2, ontzettend bedankt voor je reactie.
Ja het voelt soms echt alsof je met je rug tegen de muur staat omdat je toch ook erg afhankelijk bent van de school.
En eigenlijk weet je zelf heel goed als moeder zijnde wat je kind nodig heeft, maar toch maakt het je ook zo onzeker.
Zit ik er niet naast? Zie ik het niet verkeerd?

Jouw verhaal is ook heftig zeg!
Maar wauw! Wat lijkt het alsof het allemaal goed is gekomen :)

Mijn zoontje loopt nu inderdaad bij de kinderfysio op school.
Aller eerst voor zijn fijne motoriek, ivm pengreep. Deze is nu prima.
Nu pakken ze door op het sensomotorische stukje... Ik ben benieuwd. Hier starten ze morgen mee.
We hebben een hele vragenlijst ingevuld en morgen volgt ook de score hiervan. (prikkelverwerking etc..)

Hebben ze bij jouw zoon toen die tijd iets van een test gedaan? (IQ test)


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 19 feb 2020, 18:09 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 11 nov 2019, 13:33
Berichten: 55
Mallootus, ik denk dat je goed bezig bent. Ik moet zeggen dat ik je verhaal niet herken, want ik heb een veel onduidelijker kind en een minder meewerkende school. Maar je gevoel en twijfels herken ik zeer zeker wel! Je moet inderdaad echt opkomen voor je kind, want als jij het niet doet, doet niemand het. Zelf kan hij het niet. Nou ja, even een hart onder de riem dus. Hou vol!

Je zou een IQ-test kunnen overwegen, puur om het zeker te weten en die twijfels uit je hoofd te krijgen.



_________________
dochter Y (jan 2013)
dochter L (jan 2015)
zoon G (aug 2016)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 19 feb 2020, 18:27 
Volwassene

Geregistreerd: 28 feb 2010, 20:43
Berichten: 1439
Ja, toen zoonlief nog 4 was (een paar maanden later werd hij 5) is hij getest. Gelukkig maar, want toen moest school wel in actie komen. De psycholoog was echt onze redding.

En precies zoals Peaches ook zegt: Je bent goed bezig. Prima om hier rond te kijken en mee te lezen. Er is zoveel informatie te vinden. Het probleem met hb-kids is dat ze allemaal zo verschillend zijn. Ken je de een dan wil dat nog niet zeggen dat je de ander ook kent :? . Scholen denken daar vaak wel zo over. Vandaar dat het zo belangrijk is dat je je als ouder sterk maakt (o.a. door veel info te vergaren en experts te raadplegen).


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 19 feb 2020, 22:05 
­
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 02 maart 2010, 17:51
Berichten: 4118
Welkom Mallootus!
Ik heb je topic even verplaatst naar "Kinderen op school BS onderbouw"


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 21 feb 2020, 00:11 
Volwassene

Geregistreerd: 12 jan 2013, 16:24
Berichten: 86
Welkom! Je kind leert makkelijk - dat is duidelijk. Maar is het erg dat hij liever speelt? Het lijkt mij juist heel fijn dat hij daarvan geniet en dat kan. Huiswerk op 4 jarige leeftijd sta ik van te kijken....komt dat vaker voor? Wij hebben voor een huiswerk vrije school gekozen dus kan het niet goed inschatten. wat mij in je post opvalt is ook dat het lijkt alsof het niet fijn is als een kind van 4 graag speelt. Lijkt me heerlijk. Mijn kinderen die het best konden spelen hebben het meeste plezier in school gehad. Ik zou het als een voordeel zien en niet als een weg van de minste weerstand....en ook van spelen leren kinderen....


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 22 feb 2020, 11:53 
Volwassene

Geregistreerd: 18 feb 2020, 10:10
Berichten: 5
@Noelle,

Ja zo komt het denk ik inderdaad over :(
Het is echt niet zo dat ik niet wil dat mijn kind speelt en ook niet dat dat niet mag van mij.
Ik speel hele dagen met mijn kinderen en ze moeten inderdaad ook kind kunnen zijn. Dat hij op school speelt vind ik ook helemaal fijn.
Maar mijn angst zit hem in het onderpresteren en in een goede adequate begeleiding.

Ik heb ruim 1,5 jaar lang al een heel boos en gefrustreerd kind gehad. Dit kwam mijn inziens doordat hij een stukje miste op school. Waarschijnlijk een stukje uitdaging of verdieping.
Dit hebben we aangepakt door hem ietsje te laten versnellen en hem dus wat extra werkjes te geven op school.
Echter is mijn zoon (precies zijn vader -> vastgesteld hb) ook gewoon echt ontzettend laks en gemakzuchtig. Wil het liefste nergens moeite voor doen, kiest altijd de weg van de minste weerstand.
Los van het wel of niet spelen vind ik dit wel een beetje zorgwekkend. Hierop moet de school wel een beetje doorpakken.
Hij past zich compleet aan op alle fronten in zijn klas en zodra hij merkt dat hij iets ook niet kan doen, dan doet hij het dus niet.
Maar ondertussen heb ik wel met vlagen een hele boze knul uit school met veel huilen en niet kunnen vertellen waarom.
Ik ben bang dat dit weer hiermee te maken heeft, het is immers niet voor het eerst.

Mijn inziens moet hij 'leren, leren' hij is gewend nergens moeite voor te hoeven doen, maar nu moet hij soms wel even moeite ergens voor doen en dit vermijdt hij dan dus graag.
Dus een goede balans is belangrijk denk ik. Tussen spelen maar ook in de klas met de rest van de groep 2-ers een werkje moeten doen. Zodat hij leert doorzetten en leert om te leren.

Betreft het huiswerk... hij heeft fysio vanuit school gehad voor zijn pengreep en schrift. Hij heeft een boekje meegekregen van groep 3 om te leren schrijven. Elke week als hij bij de fysio is geweest krijgt hij een nieuw opdrachtje om te oefenen thuis. Dus bijvoorbeeld deze week moet hij af en toe de 5 schrijven om te leren.

Eigenlijk weet ik het ook niet meer :/
Je bent constant bang dat je dingen verkeerd inschat of verkeerd doet.
Onderpresteerd hij nou wel, of toch niet? Is hij hb of niet? Moet ik hem gewoon maar laten of geeft dit straks nog meer problemen of frustraties? Etc etc etc...
Ik wil alleen maar een blij manneke maar op dit punt is hij dit dus ook nog niet.

Vraagje aan iedereen --> Met welke leeftijd hebben jullie wel (of niet) een IQ test laten uitvoeren. En welke test was dit dan?
Via welke route hebben jullie dit aangepakt?

En zijn er mensen bekent met onderpresteren?

Alle adviezen en tips zijn welkom. Het voelt op dit punt een beetje (door alle gesprekken op school etc...) alsof we weer in een rollercoaster zitten. En ik ben graag goed op de hoogte :)

Liefs


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Voorstellen, casus omschrijving
BerichtGeplaatst: 24 feb 2020, 20:27 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 01 maart 2010, 19:43
Berichten: 20271
Woonplaats: Gelderland
Citaat:
Met welke leeftijd hebben jullie wel (of niet) een IQ test laten uitvoeren. En welke test was dit dan? Via welke route hebben jullie dit aangepakt?

Oudste is getest na een versnelling van groep 3 naar groep 4. Haar gedrag thuis was explosief (understatement) maar op school liet ze braaf, aangepast gedrag zien. Ze gaf aan dat ze zich verveelde en ze vond het niet leuk op school.
Jongste is getest toen hij nog 5 was. Hij was al versneld van groep 1 naar groep 2, op basis van een overduidelijke en behoefte aan contact met oudere kinderen.

Beide kinderen kregen een IQ-test maar ook een persoonlijkheidsonderzoek. Daarnaast werden beide kinderen extern doorgetoetst (school vond dat niet nodig, men zag de voorsprong niet zoals wij die vermoedden). Zo kregen we een goed beeld van hoe ons kind in elkaar zat en wat hij/zij nodig had.
Wij hebben destijds gekozen om alles extern te laten doen, bij een bureau dat bekend was met hb (verschillende bureaus). Op die manier hadden we zelf in de hand wat de onderzoeksvraag was (is er sprake van onderpresteren en kan dat de oorzaak zijn van het gedrag van ons kind?)
Citaat:
En zijn er mensen bekent met onderpresteren?
Er is een onderscheid tussen relatief onderpresteren (minder presteren dan je kunt maar nog steeds gemiddeld of zelf bovengemiddeld ten opzichte van andere kinderen, zodat niet opvalt dat je eigenlijk niet veel leert) en absoluut onderpresteren (benedengemiddelde prestaties laten zien).
Mijn kinderen hebben beide gedaan. Oudste presteerde altijd uitstekend, zowel op BO als VO. Ze heeft het idee dat leren nog uitdagend zou worden uiteindelijk opgegeven maar ze bleef wel presteren. Op de uni kwam ze tot bloei. Inmiddels is ze afgestudeerd en ze is onlangs aan haar promotie-onderzoek begonnen.

Jongste begon met relatief onderpresteren. 3x versneld op de basisisschool en nog steeds super resultaten zonder veel inspanning. Zijn weerstand tegen school groeide echter met de jaren waardoor zijn motivatie om inspanning te leveren zakte. Op het VO startte hij goed maar zijn cijfers zakten in de loop der jaren steeds verder weg. Hij heeft met veel hobbels een Vwo-diploma gehaald en ook op de uni heeft hij nog behoorlijk veel last gehad van het niet leren leren. Hij is nu 4e jaars student en pas nú gaat het studeren echt lekker.



_________________
De beste leraar is hij, die het meest van zijn leerlingen opsteekt (C. Buddingh 1918-1985)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
 Pagina 1 van 1 [ 10 berichten ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar: